Eddy en Erik op Reis

Dit jaar maken we een reis door het Westen van Zweden. We zitten nu in Ed – zo heet het dorp echt – in de landstreek Dalsland. We hebben hier via Airbnb voor drie dagen een ruim en mooi huisje gehuurd in het buitengebied van Ed.

De reis begon op 18 mei toen we vanaf Schiphol naar Göteborg vlogen. Op Schiphol ging het afgeven van de bagage erg snel – we hadden thuis al ingechekt. Het was volgens de site van Schiphol een rustige dag, maar er stonden toch fikse rijen voor de veiligheidscontrole. Gelukkig hadden we met Sky Priority geboekt en konden we rij omzeilen. Na een uur en een kwartier vliegen landden we op de kleine luchthaven Landvetter bij Göteborg en reden we met onze huurauto, een Suzuki Swace naar Marstrand. 

We parkeren de auto in Koön en nemen de veerboot naar Marstrand, dat op een eiland ligt. De overtocht duurt maar 5 minuten. Hotel Nautic ligt op 10 minuten lopen van de steiger. Het is heel erg rustig op Marstrand op dit tijdstip aan het eind van de middag. Bijna alles is gesloten en er zijn weinig mensen op straat. Bij de receptie liggen de kamersleutels in een mandje met een lijst met waarop je kunt zien welke sleutel je moet pakken. We gaan in de namiddag wat wandelen in Marstrand, maar nagenoeg alles is gesloten. Alleen het restaurant van Grand Hotel gaat om 18 uur open. We gaan daar dan maar dineren. Het is lekker, maar niet goedkoop. 

De dag erop wandelen we over Marstrand, dat grotendeels een natuurreservaat is. Mooie wandeling en vrij goed begaanbare paden en trappen. We komen ook langs twee naturistenstranden, voor elk geslacht één. Terug in het dorp drinken we koffie en eten een gebakje bij Bergs Konditori. Het kasteel is helaas alleen in het weekend open. We gaan daarom met de veerboot naar het vasteland en gaan met de auto op weg naar Fiskebäckskil. Dat is een schilderachtig visserdorp op zo’n 68km en 1,5 uur rijden. We lopen door het dorp op zoek naar een restaurant. Er is er maar één, in het Gullmarstrand conferentiecentrum. Daar eten we een heerlijke lunch met zalm en aardappelpuree. We lopen na de lunch door het dorp en nemen nu wat meer de tijd. We zien ook de kerk, waar de Zweedse schilder Carl Wilhelmson ligt begraven. Dan rijden we weer terug naar Marstrand. Intussen is het wat mistig geworden en regent het licht. In Marstrand eten we ’s avonds bij Lasse Maja Krog. Prima eten. 

Vrijdag vertrekken we weer uit Marstrand en rijden we naar het Pilane Skulptur park. Het is ongeveer een uur rijden vanuit Marstrand, op het volgende schiereiland. Zonder navigatie zou het moeilijk te vinden zijn, omdat er nauwelijks borden staan, die er heen leiden. In het park rond een prehistorisch grafveld zijn een 20 tal moderne sculpturen neergezet, die via een 1,6 km lange wandelroute kunt bekijken. Het meest indruk maakt Anna van Jaume Plensa. Een groot vrouwenhoofd met een merkwaardige perspectiefwerking. In Rotterdam staat ook een werk van Plensa in het Erasmus MC. Vanaf Pilane rijden we naar Brastad, waar we in Villa Bro zullen verblijven. Brastad, of beter het nabijgelegen gehucht Brodalen stelt niet veel voor. ’s Middags maken we nog een wandeling langs rotsschilderingen uit het bronzen tijdperk. Ook de kerk van Brastad is de moeite waard.

Zaterdag rijden we naar Smögen, dat is een schilderachtig vissersdorpje op een eiland. We zijn duidelijk te vroeg en nog niet in het seizoen. Koffiedrinken doen we daarom in Kungshamn aan de andere zijde van de brug. Dan lopen we toch door Smögen. Mooie waterkant met vissershuisjes, winkeltjes, restaurants en barsP. Helaas is vrijwel alles gesloten. De huisjes zijn kleurrijk (rood, blauw, geel) en erg Zweeds. Dan begint het te regenen en gaan we de auto weer op zoeken. We rijden vervolgens naar Fjällbacken, zo’n 35 km verderop aan de kust. Dit is de geboorteplaats van de schrijfster Camilla Läckberg, van de detectivereeks Fjällbacka murders (in 2012 als TV serie uitgezonden). Een prachtig vissersdorp, dat duidelijk profiteert van het toerisme en de faam door de TV-serie. Het is er gezellig druk en de haven is aangenaam ontwikkeld. Er is ook een kloof, waardoor je kunt lopen, maar ik ga niet verder dan het eind van de trap, die ernaar toe leidt. We lunchen aan de haven. Later op de dag rijden we naar Lysekil. Hier bekijken we de kerk (die zaterdags gesloten is) en het Kallbadhuset, waar je achter een schutting naakt kunt zwemmen in de zee. Het water is nu 12,5 graad warm. We drinken een cocktail met zicht op de zee en wandelen daarna nog wat in Lysekil, voor we gaan eten bij The Olde Inn Steakhouse. Prima eten op eetcafeniveau, maar de prijzen liegen er niet om. 

Trollhättan is onze zondagbestemming. Daar is het Saab automuseum. Het is overigens ook de woonplaats van Nils van der Poel, de Zweedse olympisch kampioen schaatsen op de 5 en 10km, maar dat terzijde. We komen om 10 uur aan bij het museum, maar dat is een uur te vroeg. Genoeg tijd dus om de watervallen en sluizen van Trollhättan te bekijken. De sluizen uit 1916 maken scheepverkeer tussen het Vänern en de Noordzee mogelijk door de watervallen in de Götarivier te passeren. Er zijn drie sluissystemen, uit 1800, 1844 en 1916. De laatsten zijn nog steeds in gebruik. Kennelijk staat het water niet zo hoog, want de watervallen staan droog. De watervallen worden alleen gebruikt bij erg hoog water in het Vänern of bij speciale gelegenheden. Er zit wel genoeg water in de sluizen, die heel langzaam geschut worden. In het systeem zitten ook twee waterkrachtturbines voor de opwekking van elektriciteit. Het verval in Trollhattan is 32 meter.

Na dit technische vernuft is het tijd voor het Saabmuseum. Hier staan auto’s van dit roemruchte automerk, dat in 2011 ter ziele ging. Het valt een beetje tegen. Er zijn wel veel auto’s, maar er wordt weinig verteld over de geschiedenis van de fabriek. Over de relatie met de vliegtuigfabriek – die nog steeds bestaat en de oorspong is van de onderneming – wordt helemaal niets gezegd.

We rijden maandag de landstreek Bohuslän uit. In Håverud, in de landstreek Dalsland, is een waterkundig kunstwerk. Het is een aquaduct dat een waterval overspant, waardoor er scheepvaart verkeer mogelijk is tussen twee meren, die deel uitmaken van een binnenvaartroute, het Dalslandkanaal. Dit dateert allemaal uit het begin van de 19^e eeuw. Het is een indrukwekkend gezicht. Op een picknick bank met uitzicht over het aquaduct eten we onze sandwich op. Daarna bekijken we nog de benedenloop, maar een bezoek aan het Kanaalmuseum is niet mogelijk, want alleen open van woensdag tot zondag. We rijden verder naar Ed, waar onze Airbnb stuga staat. 

Dinsdag maken we ’s ochtends een wandeling rond het dorp dan rond een meer Lilla Le is gebouwd. Rond 12 uur begint het te regenen en het houdt niet meer op tot half twaalf de volgende dag. Dan rijden we naar het beginpunt van onze volgende wandeling. Die is bij het voetbalveld van Ed’s FF. Aan de accommodatie te zien geen Conference Leagueniveau. We volgen route 13 uit Wandelen in Dalsland. De route gaat over bospaden, gravelwegen en karrensporen. We komen langs een aantal meren, afgelegen huisjes en zo meer. Het parcours volgt langlaufroutes, dus het gaat wel op en neer, maar niet al te heftig. Het weer klaart verder op en de zon begint zelfs te schijnen. Iets over de helft komen we bij de Brudslöjan (Bruidssluier), een waterval die afwatert op het Stora Le. De waterval zelf is wat lastig te bereiken via een steil paadje. Na de waterval lopen verder via nog wat meertjes naar het beginpunt van de wandeling. Rond 16 uur zijn we terug in het huisje. Vermoeid, maar voldaan brengen we de rest van de middag door met de finish van de Giro d’Italia en bereiden we ons mentaal voor op de finale van de Conference League tussen Feyenoord en AS Roma. Helaas ging de spannende wedstrijd voor Feyenoord met 1-0 verloren.