Eddy en Erik op Reis

Wij zijn vandaag in Freiburg in Breisgau aangekomen in het Zuidelijk deel van het Zwarte Woud, in het Zuidwesten van Duitsland. Dit jaar verloopt natuurlijk ook voor ons anders. We hadden in mei drie weken naar de Azoren zullen gaan, maar dat kon niet doorgaan vanwege de Coronacrisis en de maatregelen die op de Azoren werden genomen.

Bahnhof / Museum Rolandseck

We stelden onze reisplannen uit en kozen voor een bestemming dichter bij huis, die we met de auto konden bereiken.

Vanuit Rotterdam reden we op 3 september naar Remagen, net ten zuiden van Bonn. Daar is in het voormalige stationsgebouw van station Rolandseck een museum ingericht gebaseerd op de kunstcollectie van de Frans-Duitse kunstenaar Hans Arp (1886-1966). Naast zijn eigen sculpturen is er veel werk van

Sculptuur van Hans Arp

Salvador Dalí, maar ook een aantal tijdelijke tentoonstellingen. Achter het station is een nieuw gebouw gebouwd, een ontwerp van Richard Meier, de architect die in Nederland bekend is vanwege het Haagse stadhuis. Beide museum delen zijn verbonden door een ondergrondse tunnel, die onder het spoor loopt.

We lunchen in het restaurant Interieur No. 253 dat eveneens in het stationsgebouw is gevestigd met een prachtig balkon met uitzicht op de Rijn.

Na de lunch rijden we door de regen naar Boppard. Hier is het gelukkig droog. We logeren hier in het Bellevue hotel aan de rivieroever.

Vanuit Boppard maken we een ritje langs de Rijn. We steken de rivier over met een van de vele veerboten – bijna elk dorp van enige omvang heeft er een – en gaan de beroemde Loreley op.

Uitzicht vanaf Loreley

De hoge rots waarop volgens legenden een nimf met haar gezang de schippers betoverde, die vervolgens vastliepen op de rotsen en zonken. In werkelijkheid is de Rijn hier op zijn smalst en zit er een scherpe bocht in de rivier, waar schepen vaak in problemen kwamen. De scherpste kantjes zijn in de jaren 30 van de passage afgehaald, maar het blijft opletten voor de schippers. Vanaf de Loreley rots is het uitzicht op de Rijn heel erg mooi. Als we er aankomen is het nog rustig, maar al gauw wordt de rust door een groep bejaarden verstoord,

Bacharach

die niet weten wat afstand houden is.

We rijden naar beneden, drinken koffie in St Goarshausen en rijden dan verder naar Kaub, de thuisstad van Maarschalk Bluecher. Hij streed met Wellington tegen Napoleon bij Waterloo in 1814. We wandelen een rondje in Kaub en steken dan weer de rivier over naar Bacharach. Een liefelijk stadje met stadsmuur en veel vakwerkhuizen en natuurlijk wijnranken op de steile hellingen. Inmiddels is de zon gaan schijnen en loopt de thermometer op naar 28 graden.

Op 5 september is Erik jarig. We rijden naar Speyer. Daar eten we een heerlijk stukje taart bij een Konditorei en bezoeken we de enorme Domkerk. In de loop van de eeuwen is het meeste meubilair en

Dom van Speyer

kunst vernield, met name door de Fransen. Het is desalniettemin een mooie en erg grote romaanse basiliek. De bouw ervan is in 1055 gestart en pas in de 19^e eeuw voltooid. Ik ga nog in de crypte kijken waar de keizer- en koningsgraven zijn. Vervolgens lopen we de Maximilianstrasse af tot aan de oude stadspoort.  Vervolgens rijden we door naar Bühlertal, waar onze Airbnb is. Het is een ruime villa met een gigantisch projectiescherm waar we tv op kunnen kijken. We kijken de Tour de France. We eten ’s avonds bij Bergfriedel, een goed restaurant met een mooi uitzicht over het dal vanaf het terras.

Maandag reden we naar Baden Baden via de A5. We parkeren bij de P&R parkeergarage bij de bioscoop Cineplex. Vandaar nemen we bus 205 de stad in. Onze parkeerkaart is ook geldig voor de bus (max. 5 personen en alleen lijn 205). De bus brengt ons naar de Leopoldplatz. Vandaar lopen we naar de Trinkhalle. Deze werd in 1839 gebouwd als toevoeging aan het kurgebouw.

Kurhaus Baden-Baden

Casino Baden-Baden

De gallerij is bekleed met fresco’s die Duitse legenden uitbeelden. In het gebouw kun je bronwater tappen. Er zit ook een vestiging van de VVV. Vanaf de Trinkhalle lopen we door het park naar de Stourdza kerk. Deze kerk werd door de laatste koning van Moldavië gebouwd ter herinnering aan zijn zoon Michael, die op 17 jarige leeftijd overleed. De kerk is in Roemeens-orthodoxe stijl gebouwd, maar staat helaas in de steigers en is niet te bezoeken. We lopen naar het Casinogebouw. In het casino gaan we mee met de tour. Die begint om 11 uur. Voor we meekunnen moet onze temperatuur worden gemeten. Op de tour is het lastig om 1,5 meter te bewaren van de andere deelnemers. Het casino is vooral een creatie van Jacques Benazet, die vanaf 1838 de Spielbank ging bestieren. Baden-Baden groeide uit tot een mondain centrum voor spelen, kuren en netwerken voor de elite van die tijd en strekte zich uit tot de koningshuizen van Groot-Brittannië, Rusland en Frankrijk onder Louis-Philippe. Baden-Baden kreeg een renbaan, een theater en een Philharmonie waar de grote sterren van die tijd optraden, waaronder Brahms. We krijgen de speelzalen te zien met de roulette en blackjacktafels en de bars. Het ziet er allemaal prachtig uit.

Vervolgens lopen we de Altstadt in en lunchen. Vandaar lopen we verder naar de Friedrichsbad, het oudste badhuis genoemd naar Groothertog Friedrich I van Baden. Friedrich wilde het kuren een impuls geven, omdat na de onvermijdelijk lijkende Duitse eenwording waarschijnlijk het gokken verboden zou gaan worden door de Pruisische koning (en toekomstige Duitse keizer) Wilhelm I. Met het nieuwe badhuis kon Baden-Baden zijn economie behoeden voor de neergang. Het Friedrichsbad – wegens Corona gesloten – heeft een badgang van wel 17 fasen. Ernaast staan de moderne Caracalla thermen, die zijn wel open. Wij lopen door de stad richting het theater uit 1862. Vanaf hier begint het Lichtentaler Allee. De groene zone langs de rivier de Oos naar het voormalige dorp Lichtental. Iets verderop staat de kunsthal, met aansluitende de Burda collectie, gehuisvest in een pand ontworpen door Richard Meier. De Burda familie werd rijk door het gelijknamige modetijdschrift. We lopen door en komen bij de Gönner Anlage, een botanische (rozen)tuin, genoemd naar een voormalig burgemeester. Aan het einde van het park komen we bij het klooster Lichtental, dat nog steeds door 30 nonnen wordt gerund. We klimmen op een deelfiets van Next Bike (kost €1) en fietsen naar het Brahms huis. De componist woonde hier in de zomers van 1865-1874. Hij kwam hier met name de weduwe van collega Schumann gezelschap houden, maar componeerde hier ook en trad op met de Casino filharmonie.

Dinsdag reden we niet naar Straatsburg, wat het plan was. Straatsburg en het departement Bas-Rhin kreeg afgelopen zondag van de Franse regering benaming Zone Rouge, omdat het

Geroldsau waterval

aantal besmettingen over de 50 per 100.000 inwoners per dag is gestegen. Daarom is mondkapjes plicht op straat ingevoerd. Nederland en Duitsland hebben nog geen reisrestricties voor dit deel van Frankrijk ingevoerd. We nemen echter het zekere voor het onzekere. Daarom rijden we eerst naar Geroldsau, om daar de watervallen te bekijken. Het is een 1,5 km van de Bundestrasse 500 te voet door de bossen en langs een beekje. Mooie omgeving. Als we er aankomen is het nog erg rustig. Op de terugweg wordt het drukker.

We zetten onze reis voort naar Bad Wildbad. Ook een kuuroord in het Zwarte Woud, maar een stuk kleiner en minder elitair dan Baden-Baden. Het is nog een opgave om er te komen. Het ligt niet aan een Bundestrasse en een aantal verbindingswegen is wegens werkzaamheden gesperrt.

Uitkijktoren Bad Wildbad

We komen er om 13.15 aan. We lunchen met Badische specialiteiten (Maultaschen) en gaan dan naar de bergbaan, de Sommerberg op. Boven op de berg is een wandelviaduct aangelegd op niveau van de boomptoppen. De Baumwipfelpfad. Die leidt vervolgens naar een uitzichttoren met een spiraalvormige helling naar de top. Prachtig uitzicht over de omgeving. Wel behoorlijk druk. Aan de voet van de toren is een speeltuin.

Vandaag staat in het teken van de wijnvelden van het noorden van Baden. We volgen de Badische Weinstrasse. Niet zo eenvoudig, want de route staat niet met borden aangegeven. Al wat we hebben is een pdf op mijn mobiel. We beginnen in Bühlertal waar we de L87 verlaten in zuidelijke richting. We komen eerst door een wat saai deel met weinig druivenranken en eigenlijk meer appelgaarden, maar na een tijdje zien we dan toch de hellingen met de wijnranken opdoemen. We drinken koffie in Kappelrodeck en rijden verder langs Waldulm en komen na een paar uur in Durbach aan. Dat dorp is wel het centrum van de Openauer wijnregio. Hier gaan we de auto uit en willen een wandeling gaan maken. Omdat we niet helemaal goed weten waar de wandeling start,

Wijnvelden bij Durbach

vraag ik dat bij de lokale VVV. Daar doet men zijn uiterste best om uit te leggen hoe de route loopt, waar we moeten starten en hoe het bebordingssysteem werkt. Twintig minuten later en veel wijzer gaan we naar het parkeerterrein bij het zwembad, waar de wandeling start. Het eerste deel is het zogenaamde Weinlehrpfad. Aan dit deel van de route staan alle druivensoorten uit deze streek aangepland, met bordjes met uitleg over de druivensoort erbij. Dan gaat het steil omhoog richting de Staufenberg burcht. Deze huisvest een michelinsterren restaurant en een wijnwinkel. We zijn echter zo ingespannen en moe dat we de winkel laten voor wat het is en we gaan verder. We hebben nu het hoogste punt bereikt en de wandeling gaat geleidelijk door de wijnvelden van o.a. Andreas Mänle naar beneden. Uiteindelijk komen we in het dal van de Durbach en lopen we terug naar het zwembad.

Nu zijn we dus in Freiburg. Een universiteitsstad in het Zuiden van de Zwarte Woud. We blijven hier 5 dagen, wederom in een Airbnb. Een dakappartement (penthouse is iets overdreven) met een flink terras en uitzicht op de bergen. Het weer zit tot nu toe reuze mee. Het is zonnig en de temperaturen zijn hoog: 24 tot 28 graden. De vooruitzichten zijn ook goed.