Eddy en Erik op Reis

We zijn nu een week onderweg in de USA en we hebben al een reeks hoogtepunten achter de rug. De grootste tot nu toe was vandaag: een helicoptervlucht over de Grand Canyon!

Vanaf een vliegveldje vlakbij ons hotel vlogen we over een bos naar de Grand Canyon. We zaten alle bij voorin naast de piloot en we hadden dus een vorstelijk uitzicht. De Grand Canyon zie je pas kort voordat je er overeen vliegt. Het was een indrukwekkend gezicht om over deze gigantische kloof te vliegen, die gedurende duizenden jaren is uitgesleten door de Coloradorivier. De vlucht duurde 25 minuten, maar zal ons nog lang bijblijven. De zon scheen vandaag volop over de canyon, waardoor de kleuren van het gesteente prachtig uitkomen. Ondanks dat de temperatuur maar 14 graden is voelt de zon erg warm aan. Dat was gisteren toen we hier aankwamen bij de Grand Canyon wel anders. Met temperaturen rond het vriespunt en flinke sneeuwval, was het niet helemaal wat we van dit bezoek hadden voorgesteld. De canyon zelf was nauwelijks te zien door zeer laaghangende bewolking en mist. Het was gewoon winter!

Vorige week zaterdag zijn we vanaf Schiphol vertrokken. We vlogen met Delta Airlines met de allereerste vlucht van Amsterdam in ruim 10 uur naar Salt Lake City. Delta en KLM waren er maar wat trots op

New York New York

The Venetian, Las Vegas

en wij waren erbij! In Salt Lake City hadden we twee uur om over te stappen en door immigratie en douane te gaan. Dat bleek ruim voldoende. De aansluitende vlucht naar Las Vegas duurde 1,5 uur. Om 15.30 plaatselijke tijd kwamen we aan. Dat is 9 uur eerder dan de Nederlandse tijd. Met de huurauto reden we naar ons hotel/casino New York New York aan de Las Vegas Strip.

We zaten dus midden in de bizarre en vrolijke gekte die Las Vegas is. Ons hotel was gebouwd in de vorm van een aantal New Yorkse wolkenkrabbers (Empire State Building, Chrysler Building en nog een paar) met een kopie van het Vrijheidsbeeld voor de deur en het trottoir in de vorm van de Brooklyn Bridge. Rond het complex is een achtbaan gedrapeerd, om de 10 minuten met gillende bezoekers over ons hoofd raast. In de dagen dat we in Las Vegas waren hebben we ook een aantal andere casinohotels bekeken, zoals

Paris Hotel Las Vegas

Paris (met Eiffeltoren, Arc de Triomphe en Opera), Bellagio (met muzikale fonteinen), Venetian (met kanalen, gondels, San Marcoplein, Campanile en Dogenpaleis), Stratosphere (met een 300 meter hoge uitkijktoren), Wynn (met ultraluxe winkels) en zo nog een paar. Rustig op straat lopen is niet helemaal mogelijk, want overal klinkt luide muziek vanaf de gevels en vanuit de plantenbakken. Bij elk hotel weer wat anders. Op de tweede avond hebben we de musical Jersey Boys bezocht over de historie van de band Four Seasons. Heel erg leuk. In Vegas was het rond de 30 graden en zonnig

Vanuit Las Vegas reden we dinsdag naar Zion National

Zion

Park in de staat Utah (andere tijdzone, een uur later). Dit nationaal park bestaat uit een tweetal Canyons. Je mag niet met de eigen auto door de Canyon rijden (behalve in de winter), maar er is een bussysteem en elke 10 tot 15 minuten komt er een bus langs die je op 8 haltes in het park afzet en oppikt. Vanaf de haltes hebben we een paar wandelingen gemaakt. Eerst zijn we helemaal naar het einde van busroute in de Canyon gereden. En vandaar een eind langs de Virginrivier gelopen. Het kloof waar de rivier door stroomt wordt steeds smaller tot het pad ophoudt en je door de rivier moet waden. Wij doen dat niet, maar er zijn groepen die dat onder leiding van een gids en ingepakt in waterdichte kleding wel doen. Helemaal ongevaarlijk is het niet. Bij regenval stroomopwaarts kan het waterpeil razendsnel stijgen en spoelt de rivier alles mee dat niet een veilig heenkomen kan vinden. Zulke Flash Floods komen regelmatig voor. De vegetatie is mooi (o.a. cactussen) en we zien ook een paar elks (een soort herten). Een andere wandeling die we doen is naar de Lower en Middle emerald pools. Twee meertjes die wat hoger in de bergen liggen. Vandaar krijg je weer een heel ander perspectief op de canyon.

We verblijven daar in de buurt in een hotel in een minuscuul dorpje van enkele huizen op een kruising van twee wegen. Het ligt wel handig, want halverwege tussen Zion en Bryce National Park. Bryce

Bryce Canyon

Canyon  is ons doel op donderdag. Bryce Canyon benader je van bovenaf. De wegen liggen op de hoogvlakte, terwijl het prachtige rode dal aan de rand van het park ligt, die je dus van bovenaf bekijkt. Prachtige uitzichten op de rotsformaties (hoodoo’s genaamd), bogen (arches) en gaten (windows). Eigenlijk is Bryce geen canyon, maar een hoogvlakte met een geërodeerde rand. Wel heel mooi. We maken nog een wandeling het dal in door smalle doorgangen omgeven door hoge bergwanden.

Op vrijdag rijden we naar Page, zo’n km rijden. Page is in 1957 ontstaan vanwege de aanleg van de Glenn Canyon

Antelope Canyon

dam in de Colorado rivier. Hierdoor is een stuwmeer ontstaan, Lake Powell. De dam wordt gebruikt voor het opwekken van electriciteit. Bij Page zijn ook een viertal zogenaamde Slot Canyons. Dit zeer nauwe spleten die gevormd zijn door regenwater. Ze liggen op het grondgebied van de Navajo-indianen. Een viertal organisaties van Navajo’s organiseert tochten door één of meer van de Canyons. Midden op de dag is het best, want dan schijnt

Antelope Canyon

de zon recht naar beneden in de spleet. Later op de dag wordt het nogal donker. Onder leiding van een gids gaan we door de canyon. In hoog tempo wijst de gids de beste plekjes aan voor het maken van foto’s en geeft veel tips hoe je ze moet maken. De canyon is prachtig, de foto’s ook, maar het was allemaal we erg haasten. Binnen een uur waren we er doorheen en terug.

Gisteren reden we dus naar de Grand Canyon. Het weer was niet best. We reden met regen weg en toen de weg langzaam maar zeker naar grotere hoogte steeg ging het sneeuwen en die sneeuw bleef ook liggen. Het was ijskoud. Het landschap was heel erg leeg. Hier en daar een boerderijtje en de dorpjes op grote afstand van elkaar.

Gelukkig is het vandaag veel beter, zodat we na de helicoptervlucht fietsen konden huren en het westelijk deel van de zuidelijke rand van de canyon konden verkennen. Het was hier en daar stevig klimmen en de ijle lucht (we zitten hier op ruim 2000 meter boven de zee) hielp ook niet echt. De uitzichten waren echter prachtig en de terugweg hebben we voor een deel met de park shuttle bus gedaan. Voorop op de bus zit een fietsenrek met ruimte voor 3 fietsen. De bussen rijdenelke 15 minuten.

Morgen staat weer een hoogtepunt op het programma: we rijden dan naar Monument Valley! Daarover meer in een later bericht.