Eddy en Erik op Reis

We zijn nu alweer drie dagen in Beijing, de grote hoofdstad van China. “Bei” betekent Noorden en “Jing” betekent Hoofdstad, de hoofdstad van het Noorden dus. Er is ooit ook een

Moslimstraat in Xi’an

hoofdstad in het zuiden geweest en die heet Nanjing. Maar sinds 1644 is dit dus de hoofdstad. Een drukke stad met ruim 19 miljoen inwoners op een gebied van een derde van Nederland. Veiligheid is hier een belangrijk onderwerp. We waren al gewend dat onze bagage wordt gecontroleerd als we met de trein of de metro willen reizen, maar hier in Beijing is er ook controle bij musea, tempels en zelfs het grote Tianmen plein midden in de stad. Erg streng zijn ze niet, het lijkt meer een verplicht nummer. Behalve toen

Op de stadsmuur van Xi’an

we in Pingyao op de trein naar Beijing wilden stappen. Toen moesten we twee keer door de controle en werd mijn Zwitsers zakmes in beslag genomen.

Sinds ons vorige bericht zijn we in Xi’an geweest. Ook dit is ooit een hoofdstad van China geweest en wel tijdens de Tang dynastie (618-907). Het was toen met een miljoen inwoners een van de grootste steden ter wereld. De oude stad is ommuurd en een hele dikke stadsmuur uit de 18e eeuw. Over die muur die 13 km lang is hebben we met huurfietsen een fietstocht gemaakt. Xi’an heeft ook een levendige moslimwijk, met ontelbare eettentjes langs de straat. De moslims zijn nu met zo’n 30.000 mensen en stammen waarschijnlijk af van een arabisch leger, dat in dienst van de Chinese keizer stond. Echt beroemd is Xi’an echter vanwege het Terracotta leger. Dit is een archeologische vondst, die in 1978 door een boer werd gedaan toen hij op zoek was naar een waterbron voor zijn land. Wat toen naar boven kwam tartte elk voorstellingsvermogen. Een compleet leger gemaakt van terracottaklei. Het is een graf monument voor de eerste Chinese keizer Qin Shi Huangdi (259 vC – 210 vC), die als eerste alle Chinese koninkrijken onder zich verenigde. Voor na zijn dood liet hij dit leger maken om het te dienen in het hiernamaals. Alle figuren zijn uniek met een uniek gezicht en gelaatsuitdrukking. Het leger bestaat uit 8.000 stukken en werd door waarschijnlijk 700.000 arbeiders gemaakt. Het heeft ruim 2200 jaar onder de grond gelegen. Het leger staat in 3 grote hallen. Hal één is het meest spectaculair met hele horden manschappen, paarden, strijdwagens in gelid opgesteld. Hal twee is nog grotendeels in onderzoek en er is relatief weinig te zien. Hal drie is meer een museum, waar de meest legendarische beelden in vitrines zijn opgesteld, zoals de generaal, de knielende boogschutter, de strijdwagen en de kung fu vechter. Maar wat was het druk. En ook nog een flink eind buiten de stad. We zijn er met een bus heen gereden. De rit duurde een uur en kostte niet meer dan ¥7 (80 cent). Het was een zaterdag en het leek wel of heel China was uitgelopen. En iedereen maar dringen om de beste foto of selfie te nemen. Wij lekker terugdringen, maar het is wel vermoeiend. Na twee uur waren we er helemaal klaar mee.

Van Xi’an

Ping Yao

reisden we naar Ping Yao. Voor Chinese begrippen een piepkleine stad met slechts 400.000 inwoners. In het oude ommuurde centrum, dat autoluw is, wonen slechts 40.000 mensen. De oude stad is heel erg mooi bewaard en staat op de werelderfgoedlijst van UNESCO. In de Ming en Qing dynastie tijd was het een belangrijk financieel centrum met honderden banken. Hier werd in 1824 de eerste cheque uitgeschreven. Met de boxeropstand in 1912 verloor Pingyao zijn betekenisvolle rol aan Hongkong en Shanghai en verzonk het in een gunstige vorm van vergetelheid. De stadsmuur stamt uit de 14e eeuw en het stratenpatroon volgt een strak rechthoekig stramien. De huizen in de oude

Boeddha in Shuanglin tempel

stad waren oorspronkelijk familiepaleisjes van de bankiers, maar zijn na de val van het keizerrijk verdeeld in kleine woningen rond de binnenhoven. Ons hotel in de oude stad bestaat uit zo’n oud familiepaleis. Vooral ’s avonds is het er heerlijk rustig.

Vanuit Pinyao maken we met een gids een fietstocht naar een tempel buiten de stad. het is een ritje van ruim drie kwartier. De gids, die zich Jonathan noemt, leidt ons door het tempelcomplex uit de Mingperiode in 6e eeuw nC. De tempelgebouwen staan vol met Chinese Boeddha beelden in verschillende houdingen en fasen.

Erik met gids Jonathan

Chinezen zijn niet exclusief Boeddhistisch maar vereren ook Taoistische goden. Hiervoor is ook ruimte in het tempelcomplex. Daarnaast is voor Chinezen ook de leer van Confucius van belang.

Vanuit Pingyao zijn we met de Hogesnelheidstrein naar Beijing gereden een rit van 4 uur over ruim 700km. In Beijing is het een stuk warmer. Het is er 35 graden of meer. Op onze eerste avond eten we overheerlijke Peking eend. De eend wordt aan tafel gepresenteerd

Peking eend

en vervolgens aan kleine stukjes gesneden. Het vlees is heerlijk mals en knapperig tegelijk.

De volgende dag gaan we om half acht op weg naar het Tian’anmen plein. Met de metro zijn we er in 20 minuten. Om het plein op te kunnen moeten door een veiligheidscontrole. Op het plein is het al aardig druk, ondanks het vroege uur. Groepen toeristen worden opgesteld, fotografen bieden hun diensten aan en bewakingspersoneel marcheert over het plein. Aan het plein liggen het Paleis van het Volk (parlement), het Nationaal Chinees Museum, het Mausoleum van Mao (waar een enorme lange rij voor staat) en de ingang van de verboden Stad. We

Op het Tian Anmen plein

maken wat foto’s op het plein en bewegen dan (via een tunnel onder de weg door) naar de ingang van de Verboden Stad. Daarop prijkt nog altijd het portret van voorzitter Mao.  Weer door een poort en nog een en dan komen we door de Wumen (Meridiane poort), de

Verboden Stad

grootste van de poorten. Vervolgens steken via bruggen de Gouden Water Stroom over  (Jinshui He) en komen we bij weer een poort, de Taihemen, de poort van opperste harmonie, die wordt bewaakt door twee grote leeuwen. Erachter ligt weer een grotere binnenhof, waar ooit de keizerlijk audienties werden gehouden – zoals in de film De Laatste Keizer van Bertolucci.

Hierna komen we bij de keizerlijke woonvertrekken. De drukte en de hitte beginnen ons nu parten te spelen. Het is inmiddels 34 graden en de drukte is immens. We voeren het tempo een beetje op en maken voort naar de keizerlijke tuinen. In het midden staat de Qin’an Dian (hal van keizerlijke rust). Hier kwam de keizer de Taoistische godin van het water aanbidden, om het paleis voor brand te behoeden. Na de tuinen staan we aan de Noordzijde weer op straat. Hier is een kunstmatige heuvel, die een prachtig uitzicht biedt over de

Nationaal Centrum voor Podiumkunsten

Verboden Stad en ook de gehele binnenstad van Beijing, omdat er geen andere verhogingen zijn en ook geen hoogbouw. Daar wordt ik beloond met een prachtig uitzicht. In de verte zie ik het hoofdkwartier van de CCTV (van Rotterdammer Rem Koolhaas) en dichterbij de contouren van het Nationaal Centrum voor podiumkunsten.

Het werd in 2007 voltooid naar een ontwerkp van de Fransman Paul Andreu en heel toepasselijk ook het “ei” genoemd. Het ei ligt op zijn kant in het water en het is even zoeken naar de ingang. Die blijkt aan de Noordkant te liggen verzonken onder de rand van de waterpartij. We gaan naar binnen. Na de veiligheidscheck lopen we onder het water door het gebouw in. Er zijn drie zalen: een opera, een concertzaal en een toneelzaal voor toneel en ballet. We zien ze alle drie en drinken koffie

CCTV hoofdkwartier van Rem Koolhaas

in de prachtige foyer. Daarna gaan we met de metro terug naar het hotel.

Rond 17 uur gaan we naar het CCTV gebouw van Koolhaas om dat wat van dichterbij te bekijken. We staan er eigenlijk te dicht op, maar het is indrukwekkend. Iets verder op is het Chaoyang theater waar we een acrobatische show gaan zien.  De show is spectaculair, met acrobaten, jongleurs en spectaculairst van alles met 9 motorrijders in een bolvormige kooi. Na anderhalf uur zijn we helemaal verbluft door de show, de muziek en de videoeffecten.

Vrijdag worden we om half negen opgehaald door Danhong Chen, onze gids voor vandaag. Met chauffeur Mr Wang rijden we naar de Chinese muur. We gaan naar de opgang bij Mutainyu. Hier is het minder druk dan bij Badaling, waar de meeste toeristen heen gaan. Het is wel anderhalf uur rijden. Aangekomen moeten we met een shuttle bus naar het grondstation van een kabelbaan. Dat is al een klim, maar Dahong bespaart ons drie etages door de invalidenlift te nemen. Vandaar met de kabelbaan naar boven en de muur op. Het is een prachtige ervaring. De muur loopt over de bergtoppen en verbindt wachttorens waar in vroeger tijden twintig soldaten wacht hielden tegen binnenvallende Mongoolse barbaren. Het is flink klimmen geblazen. De muur volgt de bergruggen. We lopen wat heen en weer naar bijzijnde wachttorens, maar de hitte verhinderd al te veel klimpartijen. Mooi is het desalniettemin wel. Na de muur gaan we weer naar beneden en zoek Danhong een restaurantje voor ons uit. We eten er prima en heel goedkoop.

Na het eten staat Mr Wang weer klaar met de mooie Nissan om ons naar het Zomerpaleis van de keizer te rijden ten noordwesten van de stad. Dat is nog een flinke rit. Er is veel file en het duurt bijna twee uur voor we er zijn. Het zomerpaleis is prachtig gelegen aan een kunstmatig meer en bestaat uit meerdere gebouwen en tempels, gelegen aan of op de Langlevendheid berg. Er is ook een 700 meter lange gallerij langs

Zomerpaleis

de oevers van het meer. Daar is het ontzettend druk. De gallerij is niet alleen bijzonder vanwege de lengte, maar ook vanwege de handgeschilderde voorstellingen erin. Meer dan 800 verschillende. We lopen het meer langs en verlaten het paleis aan de noorduitgang, waar Mr Wang weer staat te wachten. Dan rijden we de stad in en een uur later zijn we weer in het Cote Cour hotel. Moe, maar een ervaring rijker. Ook een cadeau rijker, want Danhong heeft ons een zijden doek met beschildering gegeven en een ingelijste papierknipsel. Heel lief. Danhong was heel zorgzaam gedurende de hele tocht. Hielp voortdurend, hield de camera vast, haalde ijsjes en weet ik wat meer. Geweldig.

Vandaag bezochten we de Tempel van de Hemel, eeuwenlang het spirituele centrum van het Chinese keizerrijk en wat de Chinezen betreft van de hele wereld natuurlijk. De tempel

Tempel van de Hemel

werd begin 15e eeuw gebouwd. In de 18e eeuw werd hij gerenoveerd, maar toen was de keizerlijke schatkist echt leeg. Tijdens de tweede opium oorlog werd de tempel door Anglo-Franse troepen bezet. Tijdens de boxer opstand door een alliantie van 8 buitenlandse mogendheden. De tempel leed daarbij grote schade. Daar is nu niet veel meer van te merken. De tempel ligt in een groot park, waar Chinezen druk bezig zijn met Tai Chi oefeningen, dansen, muziek en zang. Voor de tempels moet entree betaald worden. De blauwe kleuren van de drielaagse tempel zijn prachtig.

Olympisch Stadion

Na de tempel reizen we met de metro naar het Olympisch park, waar in 2008 de Olympische spelen plaatsvonden. Bekendst en meest indrukwekkend is het Nationaal Stadion, het Vogelnest, van de Zwitserse architecten Herzog & De Meuron met creatieve inspiratie door Ai Wei Wei. We kunnen er in. De rondleiding is in het Chinees, maar ook zonder uitleg is wel duidelijk wat er te zien is. Het stadion is groots, maar je hebt toch de indruk dat je dicht op het veld zit. Het bijzondere is natuurlijk de betonstructuur aan de buitenkant waar het stadion zijn binaam aan te danken heeft. Tegenover het stadion is het Zwemstadion, de Water Cube. Die wordt in 2022 tijdens de winterspelen omgedoopt tot de Ice Cube voor ijshockey en kunstrijden. Inmiddels loopt rond 13 uur de thermometer alweer op naar 35 graden en is het weer tijd om terug te gaan naar hotel.