Eddy en Erik op Reis

We zitten nu in de hoge snelheidstrein van Chengdu naar Xi’an. Een rit van ongeveer 4 uur, waarin we ruim 700km afleggen. In de afgelopen week hebben we weer heel wat beleefd.

Chongqin bij avond

Vanuit Yangshuo zijn we met de trein naar Chongqin gereisd, omdat we in die stad gingen inschepen voor een driedaagse riviercruise op de Yangtze rivier. De trein rijdt met ongeveer 220km/u door het Chinese landschap en levert ons na bijna 5 uur op het weststation van Chongqin af. Vandaar nemen we een taxi naar de pier, waar de Gold 7 klaar ligt. De taxirit duur 50 minuten en de chauffeur zet er flink de vaart in, haalt links en rechts in, telefoneert, appt en zingt zo nu en dan wat liedjes.

Aan

Gold 7 cruiseschip

boord zijn wij met nog 4 anderen de enige niet-Chinezen op een bezetting van 350 passagiers. De cruise is comfortabel en opdat wij niets missen ziet personeelslid Dora erop toe dat wij alle informatie in het Engels krijgen. NIets ontgaat haar: als we niet om half acht bij het ontbijt zijn worden we gebeld. Ook de feestelijke opening vna de cruise mogen we niet missen. De kapitein stelt zich met zijn officieren voor en proost met chinese bubblewijn op een fijne reis. Op de tweede dag bezoeken wij de Ghost City van Fengdu.

Ghost City

Deze stad is als gevolg van de aanleg van de Drieklovendam in het water verdwenen. De stad is op een hoger niveau herbouwd. Wij gaan naar de Ghost City, een heiligdom in het teken van het laatste oordeel en de tocht naar de hel of de hemel. Eenmaal aan land gaan we met elektrische autootjes naar het toegangsgebouw. Dat gaat, zoals zo veel, heel chaotisch. De Chinezen denken alleen aan zichzelf en willen niet wachten op iemand die eigenlijk aan de beurt is om in te stappen. Uiteindelijk komen we bij de hoofdingang aan en onze gids ook. Zij spreekt wel wat Engels, maar het is niet altijd even goed te begrijpen. We krijgen een verhaal te horen over het heiligdom. Een van de onderdelen is een brug, waar je overheen moet. Wachters oordelen over goede en slechte mensen. Wij mogen natuurlijk door, anders waren van de brug af gekieperd. Er volgt een lange trits tempels met mooie Boeddha beelden en ook beelden van bewakers, kwade geesten en nog veel meer. Het uitzicht over de Jangtze is ook mooi om te zien. De gids spreekt door een microfoon en een luidspreker, maar dat doen alle andere gidsen ook. Er ontstaat een ware kakofonie van gidsen. De Chinese bezoekers laten zich ook niet onbetuigd. Aan het einde staat een toren, waarvan de stervenden de laatste keer konden kijken naar hun nabestaanden. Ook zien we hier een gallerij met beelden die de martelingen laten zien, die de mensen moeten doorstaan, die een slecht leven hebben geleid. Dat ziet er gruwelijk uit. Na drie uur gaan we weer naar beneden.

Op de

Varend door de kleine kloven

derde dag komen we door twee van de drie kloven in de Yangtze. ’s middags stappen we over op een kleinere boot voor een tocht door de drie kleine kloven. Ook deze zijn heel mooi om te zien. Aan boord is het een kakofonie van geluid. Elke groep heeft een eigen gids met een versterker. Daarnaast heeft ook de boot een omroepster, die ontzettend lang van stof is. En daarbij nog de schreeuwende Chinese passagiers. Gek genoeg hoor je daar op het rechtergangpad helemaal niets van, dus daar staan we het liefste. We komen langs de hangende doodskist, een kist van een oude cultuur, die zijn vorsten na overlijden hier in grotten hoog in de bergen verstopte. Na de derde kleine kloof, de smaragdkleurige kloof, komen we bij een steiger, waar een deel van de passagiers overstapt op een nog kleinere boot voor een tochtje door de minikloofjes. Dat doen we niet. In ruil daarvoor krijgen we een weldadige rust en kunnen we van de omgeving genieten. Als de meute weer terug is, begint het pandemonium opnieuw.

De

Scheepslift

vierde dag is voor een bezoek aan de drieklovendam. De dam is een stout staaltje van Chinees Civiel ingenieursschap. De bouw is in 1993 begonnen en pas in 2003 voltooid. Door de dam is het waterniveau in de Yangtze met zo’n 100 meter gestegen, zodat hele steden in het water zijn verdwenen. 1,3 miljoen mensen moesten worden geherhuisvest. De verwachting is dat binnen 10 tot 15 jaar nog eens 4 miljoen mensen moeten verkassen, omdat de oevers afkalven. De rivier is nu makkelijker te bevaren en de elektriciteitscentrale levert 22,5 GW vermogen en voorziet in 3% van de totale Chinese elektriciteitsconsumptie. Het water is sterk vervuilt vanuit de overstroomde steden en fabrieken. Ook is de slibafzetting verstoord. Het stuwmeer dreigt dicht te slibben en stroomafwaarts komt geen vruchtbaar rivierslib meer aan. Een milieuramp van Chinese makelij.  Langs de dam loopt een tweerichtingen scheepstrap, voor het vrachtverkeer. Elke trap heeft vijf kolken. Deze was

Drieklovendam

in 2015 gereed. De dam steekt 185 boven het zeeniveau uit. Helaas regent het de hele ochtend. Onze gids Cici doet haar best de groep bij elkaar te houden, wat niet eenvoudig blijkt. Het is enorm druk. Eerst moeten we door een veiligheidscheck. Daarna naar het uitzichtpunt op de scheepstrap. Vervolgens gaan we met een elektrisch autootje naar het uitzichtpunt op de dam. Daar ook weer een chaos met mensen die op de foto willen met de dam en plaatselijke bevolking die eten verkoopt. Tenslotte gaan we weer terug naar het hoofdgebouw en krijg ik mijn drone weer terug, die bij de veiligheidscontrole was geconfisceerd. Dan is het nog een uur rijden naar Yichang, waar we bij het Tour Centre worden gedropt.

Hier nemen we voor 5 uur onze intrek in het Crowne Plaza. Om 8 uur ’s avonds gaan we met de taxi naar het vliegveld voor onze vlucht om 23.50. Die is een half uur vertraagd. Om twee uur ’s nachts zijn we in Chengdu. We slapen een nacht in het airport hotel voor we de stad in gaan. De eerste dag brengen we in de stad door. We bezoeken het volkspark, waar we theedrinken in de grote theetuin. Sommige gasten laten hun oren schoonmaken door behandelaars tijdens het theedrinken.

De tweede dag in Chengdu is het tijd voor de Pandaberen. De beren zijn ’s ochtends even actief voor ze in een diepe slaap verzinken. We nemen de metro naar het Noordstation. Daar nemen we een taxi. De taxichauffeur probeert ons eerst nog een klein pootje uit te rukken, door 80 RMB te vragen. Wij eisen de meter. Daarna zakt hij naar 60 RMB. We gaan akkoord. Na een rit van 50 minuten staat de meter inderdaad op 60. We stappen voor de gigantisch grote ingangspartij van het centrum uit. Er staan grote groepen voor de deur, maar wij mogen daar vlot langs. Erik mag vanwege zijn leeftijd gratis naar binnen. Ik betaal 55 RMB.

Eenmaal binnen gaan we meteen naar het Reuzenpandaverblijf. Daar zien we inderdaad een aantal grote beren luierend en bamboe-etend de tijd door brengen. Ze hebben best een grote leefomgeving en blijven niet echt bij elkaar, maar zoeken de eenzaamheid op. De bamboe wordt ze in pakketten van bamboestokken aangeleverd. De bezoekers verdringen zich om de leukste foto’s te maken. Veelal selfies met de beer op de achtergrond. Er zijn ook Rode Panda’s. Zij behoren tot de wasberen en niet tot de grote beren. Ook zij eten bamboe. We drinken een cappuccino in het panda café. Kunstig is er een pandabeertje in het melkschuim getekend. Bij het Panda delivery enclosure hopen we baby beren te zien, maar dat valt tegen. Kennelijk zijn er geen geboorten geweest dit voorjaar.

In de namiddag nemen we de metro naar de Tibetaanse wijk. Omdat Chengdu van de Chinese steden het dichtst bij Tibet ligt, trekken veel Tibetanen, die in Tibet geen toekomst zien naar Chengdu. Zij concentreren zich in een wijk ten zuiden van Wuhu tempel. Heel veel winkels met tapijten en Boeddha beelden. Er lopen ook veel Tibetaanse monikken over straat. De wijk staat ook wel bekend als klein Llhasa. Er is ook veel politie. Controleposten langs de grote straten. Kennelijk is mijn beducht dat de onrust in Tibet ook naar deze wijk zou over kunnen slaan.

’s Avonds eten we bij Ma’s Kitchen (since 1927), een zeer populair restaurant. Er staat een lange rij en we moeten een nummertje trekken. Na ruim een uur wachten kunnen we naar binnen. Er is een ober die behoorlijk Engels spreekt en hij neemt ons een beetje onder zijn hoede. We eten heerlijk, maar ook heel erg heet, maar daar staat deze streek Sichuan om bekend. Onze lippen raken verdoofd.

Vandaag dus op weg naar Xi’an, de stad van het Terracottaleger. We zijn benieuwd