Eddy en Erik op Reis

We zijn nu in Takayama aan de westzijde van de Japanse Alpen. Takayama heeft weinig te lijden gehad tijdens de Tweede Wereldoorlog en heeft een redelijk goed bewaard oud centrum met houten huizen. Het is een zogenaamde “must see” geworden en dat is te merken. Er zijn hier veel westerse toeristen – ook uit Nederland – en hier en daar zijn er ook “Tik-Tok rijen” rijen voor restaurants en winkels.

Tijdens ons vorige bericht zaten we nog in Furano op het eiland Hokkaido. Vanuit Furano rijden we door de regen naar Kumifurano, naar de Flowerland boederij. Hier worden velden vol kleurige bloemen geteeld, maar die zijn nu nog niet te zien. Door de regen ziet het nog treuriger uit. In een grote schuur kunnen we een kopje koffie krijgen en allerlei prullaria in de winkel kopen. We zijn hier snel klaar. Dan zetten we koers naar Tomita Farm. Hier pakken ze de zaken professioneler aan. Er is een echte cafetaria, winkels en belanrijk: er staan al bloemen in bloei. Dat ziet er veel leuker uit, ondanks de regen. Waarschijnlijk zijn de planten in een warmer klimaat opgekweekt, zodat ze hier nu al in bloei kunnen staan. Na de bloemen rijden we terug naar Sapporo. We lunchen onderweg in een wegrestaurant. Rond half twee leveren we de auto in en om twee uur zitten we al in de trein naar Otaru. Het is een soort S-bahn, die erg vol zit. Na een paar haltes kunnen we zitten. In 40 minuten zijn we in Otaru. Een taxi brengt ons naar hotel Furawa aan het Otaru kanaal. Het is een bijzonder hotel: gedateerd, maar dan op een leuke manier. De eerste drie etages zijn klassiek, daarboven zit nieuwbouw. Wij zitten op de derde met een balkon dat uitziet op het kanaal. 

’s Avonds eten we bij de Otaru Beer Garden. Een bierhal naar Duits voorbeeld inclusief Duitse schlagermuziek. We nemen een groot bier en bestellen daarbij een Currywurst en een Schnitzel. Het benadert het Duitse origineel, maar niet helemaal.

Maandag is weer een regenachtige dag. Na het ontbijt gaan we op zoek naar een kapper. De kapper is een oudere man, die zijn zaak runt met echtgenote. Mijn haar wordt met veel aandacht en precisie op 1 mm gebracht. Ook de wenkbrauwen worden bijgeknipt en de oren met een vlijmscherm mes van haargroei ontdaan. Daarna volgt nog een wasbeurt met shampoo (bij mijn haardos eigenlijk overbodig) en dat gaat niet achterover, maar voorover de wasbak in! Weer een nieuwe ervaring.

Na de kapper lopen we naar het museum van de Nationale Bank van Japan, gevestigd in het voormalige filiaal in Otaru. Een indrukwekkend gebouw, waarin de geschiedenis van de NBJ wordt verteld, vanaf 1871 tot nu. De rol van de centrale bank wordt uitgelegd en er zijn voorbeelden van alle bankbiljetten, ooit uitgegeven door de bank. Een scherm geeft aan voor hoeveel yen er nu in omloop is: ongeveer 124 triljoen yen. Uiteindelijk belanden we door een 30cm dikke deur in de kluis. In de kluis kun je een pak yen biljetten ter waarde van 100 miljoen yen optillen, zo’n 10kg.

We lunchen in cluster van kleine eetzaakjes, dichtbij het hotel: Denuki-koji. Niet goedkoop, maar wel top ingrediënten, zoals krab, kuit van zalm, zee-egel en paling. De eigenaar wil weten waar we vandaan komen en is verbaasd als ik het Japans antwoord geef.

Vervolgens ga ik naar het House of Western Art. Daar hebben ze een verzameling van vooral Art Nouveau glaswerk, waarvan veel Gallé. Ook zijn er glas-in-loodramen, Romeinse mozaïeken en Art Nouveau en Art deco interieurs. Boven is ook nog een verzameling Meissen porcelein.

Eind van de middag gaan we met de taxi naar de ferry-terminal om in te schepen voor onze bootreis naar Niigata. Pas om 16:14 begint de inscheping. We hebben al een QR-code dus we kunnen zo doorlopen naar de loopbrug. We hebben een luxe buitenhut met balkon. Een ruime hut met ook nog een zitje. In vergelijking met Europese ferries zijn de voorzieningen beperkt. Er is een restaurant, een snackbar, een gamehal en een winkeltje. En dat is het. Oja, er is ook nog een Sento (thermaal bad) met buitenbad.

We gaan rond 18 uur aan tafel. Bestellen moet via een tablet, die uitsluitend in het Japans is, maar met plaatjes. In combinatie met onze vertaalapp komen we er wel uit.

Na het diner ga ik de Sento in. Het bijzondere is natuurlijk dat je op volle zee in de openlucht in een warm bad ligt te weken. Ook hier baden mannen en vrouwen geheel ontkleed strikt gescheiden.

Om 7 uur zitten we aan het ontbijt. We bestellen weer via de tablet. Erik een westerse ontbijtset, ik een Japanse. Smaakt wel aardig. Dan moeten we nog anderhalf uur wachten tot we aan de kade liggen en van boord kunnen. Het weer is veel aangenamer hier, dan op Hokkaido. De zon schijnt en het is 22 graden. Aangezien alle omroepen in het Japans zijn, hebben we niet helemaal in de gaten wanneer we van boord kunnen. We zijn net op tijd beneden als de loopbrug wordt geopend. Buiten staan de taxi’s klaar. We rijden met een taxi naar het station, een ritje van 10 minuten. Onze digitaal gereserveerde treinkaartjes zijn gekoppeld aan onze digitale Suica kaart, de OV-chipkaart van JR East. Door onze iPhone op de kaartlezer te houden kunnen we het station in. 

Onze trein, de Shinkansen Toki 316 richting Tokio vertrekt exact om 10:28 vanaf spoor 13. Na ruim een uur zijn we in Takasaki en kunnen we weer uitstappen. We lopen naar Toyota-rent-a-car, zo’n 300 meter van het station. We krijgen hier een Toyota Corolla mee. We moeten ruim 170 km rijden naar Matsumoto. Een groot deel daarvan via Expressways, tolwegen. We hebben een ETC kaart in de auto, waardoor contactloos de poortjes voor ons opengaan. De kosten worden met de autohuur verrekend. We komen om 15 uur in het hotel aan. We moeten de auto in een lift van de automatische parkeergarage rijden, de spullen eruit halen en dan… We weten niet precies waar de parkeerrobot de auto laat. Wij gaan het hotel in. De kamer is de kleinste, die we tot nu toe hebben gehad. Het Dormy Inn hotel is een beetje basic. Een terugval na onze ruime luxe hut aan boord van de ferry.

’s Avonds eten we in een Japans foodcourt, waar we heerlijke gerechtjes krijgen voorgeschoteld. Het is wel rumoerig, want de eigenaren van de eetstalletjes proberen luidruchtig hun klanten te trekken. Niet degene waar wij gaan eten. Die is heel bescheiden en heel goed.

Daarna gaan we een cocktail drinken in een klassieke cocktail bar. Het heeft de sfeer van een speakeasy. De cocktailmakers zijn zeer bedreven en nauwgezet bij het bereiden van hun producten. Het cocktail menu heeft tientallen varianten. Bij de cocktail krijgen we een heerlijke snack geserveerd.

Het ontbijt van de Dormy Inn valt op deze zonnige morgen, alleszins mee. Er is erg veel keus aan Japanse ontbijt items. Na het ontbijt gaan we eerst koffiedrinken bij café Abe, een zeer klassiek etablissement, waar de koffie met zorg wordt bereid en ingeschonken. Café au lait wordt uit twee kannetjes (een voor de koffie, een ander voor de melk) gelijktijdig ingeschonken in het kopje, aan tafel. 

Na de koffie nemen we de bus naar het kasteel van Matsumoto. Het kasteel uit de 16^e eeuw is een van 5 kastelen in Japan dat uit hout is opgebouwd en nog bestaat. Nooit veroverd, nooit afgebrand. In totaal heeft Japan ruim 200 kastelen uit de Samoerai tijd, die in 1865 eindigde met de Meji restauratie, toen de keizer de macht naar zich toe trok en de modernisering van Japan inzette. Het kasteel, dat in de stralende zon een mooie aanblik heeft binnen de slotgracht, is toegankelijk via stijle trappen met hoge treden. Het telt 6 etages. In het kasteel is een tentoonstelling over wapens en militaire geschiedenis van Japan. Nederlanders speelden daarin ook een belangrijke rol. Zij introduceerden (en voor hen de Portugezen) hun kanonnen in Japan, die belangrijk waren om opstanden neer te slaan. Nederlanders hielpen de shogun ook bij het neerslaan van een boerenopstand in de 17^e eeuw.

Na het bezoek aan het kasteel lopen we richting de rivier, de Metoba. Parallel aan weerszijden van de rivier lopen twee historische winkelstraten met kleine winkeltjes, cafés en restaurants.

’s Middags rijden we met de auto naar Hokata, zo’n 10 km ten noorden van Matsumoto. Hiervoor moet onze auto uit de automatische parkeergarage worden gehaald. Tot onze verbazing heeft de parkeerrobot onze auto gedraaid en kunnen we zo wegrijden. In Hakata is Japan’s grootste wasabi-boerderij, Dai-o. Hier worden op grote schaal mierikswortels gekweekt. In deze tijd van het jaar gaan de planten schuil onder tentdoeken, maar je kunt er wel onder kijken. De akkers zijn mooi aangelegd, tegen de achtergrond van de Japanse Alpen. De boederij was ook het decor van de film “Dreams” van Kurasawa uit 1989. De watermolens, die voor de film waren gebouwd staan er nog steeds.   Er is natuurlijk een winkel, waarin je van alles kunt kopen op basis van wasabi, zoals de wortels zelf, pasta, pickles, crackers, noodles, curry,  worstjes, dressing, bier, softijs en chocolade. Er is een restaurant ook en een café. Daar neem ik een frisdrank met wat wasabi erin. Niet zo scherp als op de sushi, maar het prikkelt de mond.  We rijden vervolgens terug naar Matsumoto.’s Avonds eten drinken we een biertje bij de Matsumoto craft brewery en eten daarna bij een Unagi (paling) restaurant. Allemaal erg lekker.

Donderdagochtend rijden we de stad uit richting de Kiso-vallei. Eerst moeten we ons door een schijnbaar eindeloos industriegebied worstelen, met heel veel autodealers, groothandels en hypermarkten. Dan komen we eindelijk in de bergen rond Matsumoto, richting de Kiso-vallei. Door de Kiso-vallei loopt de oude postroute, die in de 16 tot 19^e eeuw Kyoto (waar de keizer hof hield) en Edo (nu Tokio, waar de Shogun zat, de eigenlijke machthebber) met elkaar verbond. Langs die route onstonden postiljon dorpjes, Juku’s, waarvan een er nog een aantal min of meer ongeschonden zijn gebleven. Het moderne auto en spoorverkeer loopt nu via de dalen, maar stukjes van de postroute via de heuvels is nog te zien. We beginnen vandaag in Kiso-Macha, waar het meest is gemoderniseerd. Ons hotel ligt buiten het dorp aan het eind van een weg die de bergen in loopt. Op ruim 1300 meter ligt Hilltop guest house. Eromheen een paar campings, waar nu al een enkeling de tent heeft opgeslagen. In Hilltop zijn we vandaag de enige gasten. We kunnen pas 14 uur de kamer op, dus gaan we naar het dorp terug. We bekijken de historische hoofdstraat, waar we lunchen. We verkennen het historische deel verder en drinken nog een koffie met een heerlijke cake.

In de namiddag begint het hotel even te trillen. Het is een aardbeving. 3 op de schaal van Richter. Niemand kijkt ervan op.

’s Avonds eten we in het guesthouse. De eigenaar heeft goed zijn best gedaan en we krijgen een lekkere maaltijd voorgezet met een Merlotwijn uit de regio.

De volgende dag rijden we naar Narai, een postiljondorp of juku, die we eigenlijk gisteren hadden moeten doen. We moeten een half uur in Noordelijke richting “terugrijden”. Als we om 9.30 in Narai aankomen, zijn ze daar nog lang niet wakker. Het is er uitgestorven. Vrijwel alle winkels zijn dicht en er is geen kopje koffie te krijgen. Mooi is het wel, maar met wat meer leven in de brouwerij zou het prachtig zijn. We lopen de straat af en weer terug en stappen dan weer in de auto. We stoppen weer in Kiso-Macha waar we weer koffie drinken bij Soma (net als gistermiddag). Daarna rijden we naar Tsumago-juku. Dat is bijna twee uur rijden, terwijl het maar 60 km ver is. Tsumago is een heel mooie juku. Een prachtige straat met oude gerestaureerde gebouwtjes. Daarin zitten winkeltjes, eettentjes en zelfs een hotel. We lunchen er (soba, koude noodles) en gaan dan op weg naar Gifu. Dat is ook twee uur rijden, maar dan vooral over de expressway. We komen rond half vier aan. We verblijven in een verrassend luxe hotel, het Myaki Nagaragawa. 

We hebben geboekt voor een boottochtje op de rivier om de Aalscholvervissers aan het werk te zien. Vertrek is om 18.15 uur en het zou een uurtje duren. Na tien minuten leggen we aan aan de oever van de rivier en dan begint het wachten. Wel een uur lang. Het is inmiddels donker geworden en gaan regenen. Dan komt er ineens beweging in. De vissers komen er aan, bijgelicht door een soort vuurkorf en elk met een tiental aalscholvers aan een lijntje, die vervolgens gaan vissen. Een enkeling heeft beet en geeft de vis aan de visser af. Veel vogels raken verstrikt in de lijntjes en moeten uit de kluwen worden bevrijd. We zien op een 50 meter afstand. Daarna leggen we weer aan en moeten we weer wachten. De andere boten komen ons voorbij zij aan zij met de vissersboten! Waarom zij wel? Als iedereen voorbij is gevaren gaan wij  richting aanlegsteiger. De meeste Japanse medepassagiers hebben ruim eten en drinken ingeslagen en worden een beetje (te) vrolijk en luidruchtig. Op andere schepen lijkt een bedrijfsuitje gaande. Al bij al een verspilde avond. We moeten zelfs onze dinerreservering in het hotel afzeggen. Restaurant gaat om 9 uur dicht! Er is geen hotelbar, ook geen minibar.!  Dat is toch merkwaardig.

Het ontbijt is geweldig uitgebreid. Na het ontbijt maak ik gebruik van het zwembad om een aantal baantjes te trekken. Daarna gaan we op weg naar Takayama. Dat wordt een rit van bijna twee uur over de Expressway. We komen rond 12:30 aan. Hier is het een stuk kouder (14 graden) en het regent. In de Rickshaw Inn kunnen we nog niet inchecken en daarom gaan we eerst lunchen en daarna de was doen in een wasserette. Het is allemaal automatisch en onbemand. 3 muntjes van ¥100 voor de was en één per 9 minuten droogtijd. Wasmiddel en wasverzachter worden automatisch toegevoegd. Om 15 uur kunnen we dan toch inchecken. De Inn is een eenvoudig pension/hostel. Wel gezellig ingericht. Er zijn Japanse en westerse kamers, de laatste met eigen badkamer. Die hebben wij natuurlijk. Het hostel staat in het centrum van Takayama. ’s Avonds eten we in Le Medi, een restaurant met Franse keuken. Zeer populair op een zaterdagavond, maar we hebben geluk en we zijn vroeg. Het eten is heerlijk. Vooral heerlijk is het  Hida rundvlees, de specialiteit van de streek. Het is rundvlees waarin het vet in het rode vlees verweven is – gemarmerd – net als bij Wagyu uit de omgeving van Kobe. De boeren in de Gifu prefectuur zijn zo’n 90 jaar geleden begonnen met het verbeteren van de zwarte runderen. De smaak van het vlees is niet zwaar “en smelt op de tong”. Als voorgerecht neem ik escargots. Dat ik die in Japan nog eens zou eten!

Vandaag zondag verkennen we het oude stadsdeel van Takayama. Veel oude houten huizen, waarin winkeltjes en restaurants zitten veelal afgestemd op de toeristen. Net iets buiten het centrum in de heuvels loopt een uitgezette wandelroute langs een 13 tal tempels (zowel Boeddhistisch als Shinto) en schrijnen. Het is hier heerlijk rustig en de tempels zijn mooi en goed bewaard gebleven. We stuiten op een bijzonder schouwspel: bij een tempel is een podium waarop een soort clown een act opvoert tussen twee moeders met hun peuters op schoot. De clown praat luid op de peuters in. Sommige maakt dat niets uit, maar andere beginnen hard te huilen en willen zo snel mogelijk weg. Na een paar minuten is het ritueel beëindigt, worden de peuters aan het publiek getoond en vervolgens komen de twee volgende moeders het toneel op. Dit alles begeleid door tromgeroffel. Het is huilwedstrijd. De baby die het eerst huilt heeft gewonnen. In Japan zijn ze ervan overtuigd dat huilen goed is voor de ontwikkeling van het kind.

Vanaf Takayama gaan we morgen via Toyama (Volgens de New York Times een van de 52 plaatsen die je moet bezoeken in 2025) naar Nagano in de Japanse Alpen