Eddy en Erik op Reis

We zijn nu op São Miguel, het grootste eiland van de Azoren en met de meeste inwoners (ruim 150.000). We verblijven hier in een appartement in de hoofdstad Ponta Delgada. Sinds ons vorige bericht zijn we van Faial naar Flores gevlogen. Waar Faial met Pico, São Jorge en Terceira tot de middengroep behoort, is Flores met Corvo een van de westelijke eilanden. Flores is zelfs het meest westelijke stuk Europa, hoewel het eigenlijk net op de Amerikaanse continentale plaat ligt. We kunnen er niet direct heen vliegen vanaf Faial. We vliegen eerst 20 minuten in oostelijke richting naar São Miguel en met een overstap van 30 minuten vliegen we weer terug naar het westen naar Flores. Die vlucht duurt ruim een uur. Flores is nog mooier dan de eilanden die we hebben gezien. De bergen zijn hoger, de begroeiing is veel dichter en het groen is erg fel van kleur. Er hangen ook wolken rond de bergen zodat we op weg naar ons huisje aan de westkant door de mist (en regen) over de centrale bergrug moeten rijden. Het is niet ver: maar 17 km van kust naar kust.

We verblijven dus in een huisje aan de westkust in Fajãzinha, een piepklein gehucht in een dal dat naar zee afloopt. We doen wat boodschappen in het naburige Fajã Grande, dat niet veel groter is, maar wel over een soort van supermarkt beschikt. Ze hebben genoeg om wat te eten te kunnen bereiden.

De volgende dag verkennen we de zuidelijke helft van het eiland. We volgen de kustlijn richting Lajes en stoppen bij talrijke uitkijkpunten (Miradouros) en genieten van het prachtige landschap. Je ziet niet veel mensen onderweg. In Lajes vullen we onze boodschappenlijst nog wat aan bij een grotere supermarkt en rijden vervolgens langs de oostkust naar Santa Cruz, de hoofdplaats, waar ook het vliegveld is. Hier drinken we koffie. We rijden daarna weer dwars over het eiland naar het westen en stoppen een aantal keren bij meren die zijn ontstaan in de Caldera van Flores, die voormalige vulkaankrater. De meren liggen er idyllisch bij. Ze zijn niet diep, maar liggen wel op grote hoogte. In de middag maken we een wandeling naar een aantal watervallen bij Faja Grande en verderop een wandeling bergop door een bos naar de Poço de Ribeira da Fereira, een hooggelegen bergmeer, waarin een groot aantal watervallen in uitkomen. Het is een prachtig gezicht.

De tweede dag op Flores rijden we via Santa Cruz langs de oostkust naar het noorden. Onderweg stoppen we in Fazenda da Cruz en op verschillende Miradouros voor uitzicht op de kustlijn en de het eiland Corvo dat zo’n 21 km verderop ligt. Punta Delgada is het “eind van de wereld”. Niets bijzonders en de weg houdt hier op. Bij de zeer kleine haven is een kampeerterrein en daar eten we een burgertje. Daarna gaan we via de weg door het binnenland over de bergen richting Fajal Grande. We maken dronebeelden en komen na een tocht over de bergrug bij het Lagoa Branca. We rijden door naar de ER2-2 en slaan rechtsaf. De volgende afrit is naar Laoga Negra en Lagoa Comprida. Het zwarte meer is duidelijk zwart van kleur en andere niet. We rijden naar een uitzichtpunt op een hoge klip. We rijden terug naar de hoofdweg en rijden vervolgens naar ons huisje in Fajazinha. In de middag rijden we naar Faja Grande voor een duik in de zee. Ik probeer de piscina naturais (natuurzwembad) van Faja Grande, maar er is een venijnige onderstroom. Waarschijnlijk kun je nooit de oceaan opgesleurd worden, maar ik ben er snel van genezen. Ik ga uit het water. Anderen maken aanstalten om het water in te gaan, maar doen het toch niet.

De vlucht van Flores naar São Miguel verloopt wat merkwaardig. Hij staat te boek als rechtsstreeks, maar moet meer dan 2 uur duren. Dat is vreemd gezien de lengte van de heenreis (1 uur). Het is wel een erg klein toestel (35 passagier). Na een half uur landen we tot onze verrassing op Terceira. We moeten het toestel uit, het luchthavengebouw in en via een trap op en af er ook weer uit en naar het vliegtuig. Er blijken dan een passagiers te zijn uitgestapt en vervangen door nieuwe. Het is dan nog 45 minuten naar Ponta Delgada op São Miguel.

Op vrijdag doen we een walvistocht. Om 9.15 uur varen we de haven uit met Futurismo, voor een whale watching tour in de Atlantische oceaan voor de kust van São Miguel. Ook hier zien we al snel een flinke groep gewone dolfijnen met ons meezwemmen. De dolfijnen maken gebruik van de golven die de boot maakt om uit het water te kunnen springen. Nadat we nog een groep dolfijnen hebben gezien, zetten we koers in Oostelijke richting. Het ziet er somber uit. De bemanning bereidt ons al voor op een teleurstelling. Maar dan komen er signalen binnen van een waarneming. Daarvoor moeten we wel een flink stuk de zee op varen. Maar het geluk is aan onze kant: we krijgen twee potvissen te zien, die aan het oppervlak liggen uit te rusten en te ademen. Na een tijdje gaan ze weer een voor een duik maken en laten ze hun grote staart zien voor ze in de diepte verdwijnen. Zo’n duik kan 45 minuten tot wel een uur duren, dus we wachten niet op hun terugkomst. Nadat de potvissen zijn verdwenen begint het keihard te regenen en gaan we in de kajuit van de boot zitten. Het is dan nog ruim een uur terugvaren naar de haven, waar we om 13.15 aankomen.

’s Middags hebben we wandeling met gids Leon door het centrum van Ponta Delgada. We beginnen bij de boerenmarkt in de markthal niet ver van ons appartement. Hier verkopen de boeren hun eigen producten aan de consument. Naast al deze eigen producten zijn er ook handelaren met geïmporteerde waren. Er is ook een handelaar in honing van het eiland en ook een kaaswinkel met Azoreaanse kazen. We lopen verder het centrum in naar de Sint Sebastiaankerk. Sebastiaan is de beschermheilige van Punta Delgada. De kerk is in verschillende perioden en dus in verschillende stijlen gebouwd. Van Manuellijns tot barok. Iets verder is staat de decoratieve stadspoort uit 1783. Helaas staat er nu een podium omheen voor de São Miguel autorally die deze dagen wordt gehouden. Iets verderop staat het stadhuis. We beklimmen de smalle trap van de stadhuistoren. Van boven hebben we een prachtig uitzicht over de stad en de pleinen, die – zoals vaak in Portugal – in zwart/witte stenen van een mozaïek zijn voorzien. We lopen verder langs de haven naar het klooster van Nossa Senhora de Esperança (OLV van de Hoop) uit 1541, dat nog wordt gebruikt door 4 Franciscaner nonnen. De kerk is prachtig gedecoreerd met Azulejos tegels en het plafond is verguld met bladgoud. In de kapel staat ook een Ecce Homo beeld, dat in de 16^e eeuw vanuit Parijs naar de Azoren kwam. Het staat achter een traliewerk om het te beschermen tegen zeerovers. Een uur per dag gaat het hek open en kun je er dichterbij. In de achttiende eeuw trad een meisje uit een rijke familie tot de orde toe en zij was zeer toegewijd tot het beeld. Deze devotie verspreidde zich over alle Azoren en het vasteland van Portugal en door de emigratie vanuit de Azoren over de hele wereld. Daaruit kwam een jaarlijks festival voort dat inmiddels een van de grootste van Portugal is geworden.

Vandaag verkennen we het oostelijk deel van het eiland. We rijden eerst naar Lagoa, waar we Cerâmica Vieira, een keramiekfabriek bezoeken die al sinds 1862 in bedrijf is en nu door de 5e generatie wordt geleid. Omdat het zaterdag is wordt er niet gewerkt, maar we kunnen we rond kijken. Vervolgens rijden we door naar Vilafranca do Campo, de voormalige hoofdstad van het eiland, maar vanwege een aardbeving in de 16e eeuw werd de hoofdstad verplaatst. Het is een aardig dorp met mooie kerken en een levendige haven. Een paar honderd meter voor de kust ligt het eiland Ilheu de Vilafranca. Het is een voormalige vulkaan waar de zee door de kraterwand is gebroken. In het centrum van de vulkaan wordt nu gezwommen. Je kunt erheen met een pendelbootje vanuit de haven. We gaan vervolgens met de auto naar de Nossa Senhora de Paz (OLV van de Vrede), een kerk die tegen de heuvels boven Vilafranca is gebouwd. Onderweg worden we opgehouden door campagne activiteiten in verband met de komende verkiezingen. Dat zien we vaak op de eilanden. Optochten met geluidswagens die reclame maken voor een van de twee grote partijen, PS en PSD. Het bijzondere van de Nossa Senhora de Paz is dat de trap die naar de kerk leidt is voorzien van tegeltableaus met scenes uit het leven van Christus.

We rijden van Vilafranca naar de oostkust van het eiland en eindigen in de plaats Nordeste, die ook daadwerkelijk het noordoostelijkste punt van het eiland vormt. We drinken daar een drankje en rijden terug naar Ponta Delgada.