Eddy en Erik op Reis

Dit is onze tweede dag op het eiland Faial in de Azoren. De Azoren zijn een eilanden groep in de Atlantische Oceaan, zo’n 1500 km van het Portugese vasteland verwijderd. De eilanden werden in de tweede helft van de 15e eeuw door Portugezen ontdekt en bewoonbaar gemaakt. De eilanden zijn enkele 10.000 jaren geleden ontstaan vanaf de oceaanbodem door frictie tussen de Europese en Amerikaanse continentale platen, waarbij vulkanen onstonden. Lange tijd waren de eilanden een verversingspost voor zeereizen tussen Europa en Zuid-Amerika en tot eind jaren 60 maakte vliegtuigen naar Zuid-Amerika hier een tussenstop om te tanken. Toen ik in 1965 met mijn ouders naar Suriname vloog, maakten we een tussenstop op Santa Maria. Nu doen zeezeilers de eilanden aan.

We zijn nu een week onderweg en Faial is ons derde eiland op deze reis (van de vijf). Op 4 september vertrokken met TAP Air Portugal naar Terceira met een overstap in Lissabon. In Lissabon wordt onze QR code van het vaccinatiebewijs gecontrolleerd en op Terceira weer. Bij aankomst viel meteen op hoe groen en gevarieerd het landschap van het eiland was. Ook de wisselvalligheid van het weer werd meteen duidelijk: toen we landden begon het flink te regenen, maar een paar minuten later scheen de zon alweer. Op Terceira verbleven we in de hoofdplaats Angra de Heroismo, in de Pousada. Pousada’s zijn hotels in bijzondere en historische gebouwen in Portugal en dus ook twee op de Azoren. Deze Pousada zit een 16e eeuws fort, dat ooit is gebouwd om de haven van Angra te beschermen.

De volgende dag maken we met onze huurauto rondrit over de oostelijk helft van het eiland. We gaan een door lava gevormde grot in, de Gruta de Natal (kerstgrot), waar de gangen laag en smal zijn en de ruimtes matig verlicht. Vervolgens rijden we door naar de Algar de Covão (zelfde kaartje). Dit is van een andere orde. Het is een lege vulkaankegel. Via een betonnen tunnel kom je in de krater terecht, die tientallen meters hoog is. Via de opening boven in de vulkaan komt daglicht naar binnen (en regen) en via brede trappen kun je naar beneden naar andere grote door het lava gevormd ruimtes. De wanden zijn begroeid met varens (zover het daglicht reikt tenminste) en hier en daar zijn er wat stalactieten.

Maandag bekijken we Angra de Heroismo. Het is een kleine, maar levendige stad met een mooie (door een Belg) aangelegde tuin, waarna we de zuid en westkust verkennen. We rijden de Serra Barbara berg op voor wat het mooiste uitzicht van Terceira moet zijn, maar helaas denken de weergoden daar anders over. De berg is gehuld in een dikke wolkenpartij en we zien erg weinig. We rijden door naar de noordkust en dan weer terug naar Angra.

Dinsdag vliegen we met Azores Airlines SATA naar Pico. De vlucht duur iets meer dan 20 minuten. Tijdens de vlucht zien we het eiland São Jorge liggen – dat we overslaan – en al snel doemt de berg Pico op, de hoogste berg van Portugal met 2350 meter hoogte. We verblijven in een Bed & Breakfast in Madalena. Omdat het helder weer is en de Picoberg geheel te zien is gaan we met onze huurauto meteen de berg op. We rijden tot het uitzichtplatform op ruim 900 meter. Hiervandaan vertrekken de sportievelingen voor een voettocht naar de top, ruim 1300 meter hoger. We hebben prachtig uitzicht op Madalena en de eilanden Faial en São Jorge. We hebben geluk, want een paar uur later is de berg weer in nevelen gehuld. ’s avonds eten we heerlijk bij Ancoradouro met uitzicht op het buureiland Faial onde het genot van een plaatselijke wijn. Er wordt hier wijn gemaakt. De wijnranken worden met van lava gebouwde muurtjes beschut voor de zeewind en zo houden ze ook de zonnewarmte vast.

Op woensdag gaan we op een walvistocht. Met een RIB boot vertrekken we vanuit Lajes aan de zuidkust van het eiland en al snel krijgen we gezelschap van dolfijnen. Even verderop krijgen we Noordse Vinvissen in beeld. Deze gigantische dieren worden wel 18 meter lang en komen regelmatig naar het oppervlak. Ze zijn erg snel en wendbaar en halen snelheden van 55km/u. Na deze reuzen zien we nog tuimelaars (dolfijnen) en tot slot grijze dolfijnen of Grampers. Deze hebben geen snuit, maar een afgeplatte kop en zijn grijs tot wit. In de loop der tijd worden ze steeds witter door de littekens die ze oplopen in onderlinge gevechten.

De dag erop verkennen we met de auto de noordkust van Pico en maken we bij São Roque een wandeling die als “easy” te boek staat, maar die toch nog knap lastig is voor ons. ’s avonds eten we eenvoudig in een restaurantje dat alleen lokale specialiteiten heeft, met name vis.

Op vrijdag varen we de smalle zeestraat tussen Pico en Faial over met een veerboot, die behoorlijk vol zit. Althans, iedereen wil op dek zitten in de zon. De overtocht is maar 20 minuten en in Horta, de hoofdplaats van Faial, krijgen we weer een nieuwe huurauto en rijden de paar honderd meter van de haven naar de Pousada van Horta. Ook deze is een voormalig fort gevestigd. Wel een veel mooiere Pousada dan in Angra. We hebben een kamer met uitzicht op de haven van Horta.

Vandaag zijn we het eiland rondgereden. Faial is veel kleiner dan Pico en Terceiro en de afstanden zijn kort. We reden naar de Caldeira, de krater van de vulkaan waaraan het eiland zijn bestaan te danken heeft. De krater is dood, maar wel imposant groot. We rijden met de auto tot aan de rand en kijken dan 500 meter naar beneden. De diameter van de krater is 2 km en de vloer van de Caldeira is 1000 vierkante meter. Een wandeling over kraterrand zit er niet in want het is te mistig.

We rijden verder via de noordkust, lunchen in Norte Pequeno en rijden dan naar het vulkaangebied Capelinho. Hier deed zich in 1957 een gigantische uitbarsting voor, waarbij het dorp Capelo verdween en er een nieuw schiereiland ontstond. Veel van de mensen, die huis en haard verloren bij deze ramp zijn naar de VS en Canada geëmigreerd. Er is hier een ondergronds museum, dat het verhaal van Capelinho en van andere vulkaanuitbarstingen in de wereld vertelt. De vuurtoren, van waaruit de eerste berichten over de uitbarsting kwamen heeft de ramp overleefd en staat er nog steeds.

Morgen bekijken we Horta zelf en maandag vliegen we (met een overstap) naar Flores, het meest westelijke eiland van de Azoren (en daarmee van Europa).