Eddy en Erik op Reis

Wij zijn inmiddels aangekomen op Sardinië. De afgelopen week hebben wij Corsica doorkruist en veel mooie natuur en leuke dorpen en stadjes gezien. Vanaf Porto zijn we het binnenland van Corsica ingereden richting Corte. Het landschap onderweg was adembenemend. De weg voerde langs canyons, door dalen en over bergen. Sommige bergen waren zelfs met sneeuw bedekt en ruim boven de 1000 meter hoog. Zo nu en dan komen we loslopend vee op de weg tegen: koeien, geiten, schapen en varkens. Ze trekken zich weinig van het verkeer aan en je moet ze maar zien te ontwijken. Een ander Corsicaans verschijnsel is dat als Corsicanen met de auto een bekende tegenkomen, ze stoppen vanuit de auto een gesprekje aanknopen. Dat er achter hun een gigantische verkeerschaos ontstaan schijnt ze niet te deren. De mensen in de file hebben blijkbaar alle begrip, want er wordt niet getoeterd.

Corte

Place Paoli in Corte

is de grote plaats in centraal Corsica. Er is hier sinds 1986 een universiteit en er wordt meer dan elders Corsicaans gesproken. De studenten geven het plaatsje wat meer levendigheid. Corte was in de 18e eeuw 14 jaar lang de hoofdstad van een onafhankelijk Corsica (1755-69)  onder leiding van Pacal Paoli, die overal op Corsica wordt geëeerd met straatnamen, scholen, schepen, bruggen en nog veel meer. Met de verovering van Corsica door Frankrijk in 1769 was het afgelopen met de onafhankelijkheid en moest Paoli naar Londen vluchten – om nooit meer terug te keren.

Vanuit Corte doen we een wandeling door de Tavignano vallei. Het is een smalle, canyon achtige vallei. De uitzichten zijn prachtig. Vanuit Corte gaan we ook naar Venaco, waar de jaarlijkse kaasmarkt wordt gehouden. Hier verkopen boeren uit de streek hun zelf geproduceerde kazen, wijnen, azijn, honing, ham en nog veel meer producten, die we ook kunnen proeven. Het is er erg druk en de producten zijn erg lekker.

Van Corte rijden we naar Ajaccio, de hoofdstad van Corsica. Het is weer geen grote afstand, maar de tijd dat je erover doet is verraderlijk lang. Onderweg zijn er verschillende wegopbrekingen. En wat hier weer opvalt, net als bij elk openbaar werk: de werkploegen zijn groot, maar slechts enkelen doen echt iets. De rest kijkt toe of babbelt onderling.

In Ajaccio verblijven we in hotel Bonaparte. Zoals veel op dit eiland zijn veel hotels en restaurants naar

Maison Bonaparte in Ajaccio

Napoleon Bonaparte vernoemd, in 1769 in Ajaccio is geboren. Toch is de  persoonsverheelijking rond zijn persoon op het eiland (buiten Ajaccio) minder groot dan op het vasteland. Ajaccio is niet bijzonder groot. Er wonen ongeveer 60.000 mensen. We bekijken in het stadhuis de Salon Napolenien, die gewijd is aan de keizer en zijn familie. Er hangen kopieën van staatsieprotretten van de keizer en zijn familieleden, die titels en functies van hem kregen toebedeeld, zoals Louis Napoleon, die van 1806 tot 1810 koning van Holland was. Bovendien was hij de vader van Napoleon III die van 1852 tot 1870 zich tot keizer liet

Salon Napolénien in het stadhuis van Ajaccio

verheffen van het tweede Franse keizerrijk. Het geboortehuis van Napoleon is op maandag helaas gesloten. Naar verluidt is in het gebouw niets dat aan de keizer en zijn familie herinnert. In de oude stad is ook de Collection Fech. Fech was een oom van Napoleon, die het tot bisschop van Lyon schopte en in die functie een grote kunstcollectie kon aanleggen. Veel werken waren door Franse troepen gestolen in Nederland, Spanje en Italië. In de collectie veel Italiaanse meesters als Bruneleschi, Titiaan en Pisano. Er is ook een tijdelijke tentoonstelling gewijd aan de rol van de fotografie tijdens de regering van Napoléon III. Deze herkende de waarde van deze nieuwe techniek voor het creëren van beeldvorming rond zijn persoon.

Vanuit Ajaccio rijden we naar Filitosa. Dit is een plek ver in het binnenland van Corsica verstopt, waar in de jaren ’40 door een boer bij toeval een pre-historische locatie werd ontdekt. Een grote verzameling menhirs kwam hier aan het oppervlak van wel 8.000 jaar oud. Een aantal van de menhirs vertoont trekken van gezichten van krijgers en ook zijn er zwaarden en dolken afgebeeld. Historische vermoeden dat de menhirs zijn gemaakt als weergave van de vijanden van de makers, om die af te schrikken. Die vijanden, de Torréers, waren niet onder de indruk en vernielden de menhirs en verwerkten ze in hun eigen heiligdommen. De opstelling van nu gaat terug naar de oorspronkelijke functie.

In Filitosa is het erg warm, zo’n 29 graden. Vandaar rijden we door naar Bonifacio op het uiterste zuidpuntje van Corsica. Bonifacio ligt aan een natuurlijke haven en bestaat uit een Benedenstad aan de haven en een bovenstad in een citadel. Ons hotel ligt tussen de bovenstad en de maritieme begraafplaats. Vanuit het hotel hebben we een prachtig

Bonifacio

uitzicht op zee en op de haven van Bonifacio. In Bonifacio is het zwaar bewolkt en er staat een krachtige wind. ’s avonds miezert het een beetje. Het kleine stadje is erg toeristisch, maar als ’s avonds de dagjesmensen en de cruise-schepen zijn vertrokken is het er zeer verstild.

De volgende dag nemen we vanuit Bonifacio de ferry naar Sardinië, naar Santa Teresa di Galura. Er zijn twee veerdienstmaatschappijen, die samen zo’n 7 keer per dag de oversteek maken. De overtocht duurt maar 50 minuten. In Santa Teresa de Galura worden we opgehaald door iemand Sardinya Autonoleggio autoverhuur, die ons naar het verhuurkantoor rijdt. Daar verrichten we de formaliteiten voor

Veerboot naar Sardinië

de huur van de Citroën C3 Picasso. We constateren nog wat krassen, die worden genoteerd. Het is nog een flinke rit naar Alghero, ruim 2,5 uur. Onderweg eten we nog wat en we komen rond 16.15 in Alghero aan in de Flowery Inn, waar we een appartement hebben gehuurd via Airbnb bij Beniamino. Beniamino heeft een groot huis net buiten het centrum, waarin hij een 5-tal appartementen heeft gecreëerd. Begin van de avond gaan we met de fiets (die Beniamino beschikbaar heeft gesteld) naar het oude centrum. We nemen een aperitivo (Spritz) aan de boulevard. Een aperitovo gaat hier gepaard met kleine hapjes, die je er ongevraagd bij krijgt. In Alghero zullen we drie nachten blijven.