Eddy en Erik op Reis

Op 29 april komen we aan in Nicosia of Lefkosia zoals het hier wordt genoemd. We hebben een hotel binnen de Venetiaanse stadsmuren op loopafstand van restaurants, winkels en bezienswaardigheden. ’s middags bezoeken we het Cyprus museum, dat een goede collectie vondsten heeft uit de prehistorie, de hellinistische periode, de romeinse tijd en de byzantijnse tijd. Veel van de vondsten dateren van begin 20e eeuw. De bevolking was met name enthousiast over de opgravingen uit de Griekse oudheid, omdat die aantoonden dat Cyprus al decennia met Griekenland was verbonden. Iets wat de Britse machthebbers geprobeerd hadden te ontkennen met het oog op Grieks-nationalistische gevoelens. Er zijn gebruiksvoorwerpen, maar ook veel beelden en grafzerken. In de kelder zijn een aantal graven gereconstrueerd uit het bronzen tijdperk, maar ook Griekse en Romeinse.

Na het museumbezoek gaan we naar de Shacolas toren en observatorium. Op de bovenste etage van een kantoor- en winkelgebouw is een uitkijkpunt, waar je een mooi panoramische uitzicht hebt op de stad. Voor 2004 was het dé mogelijkheid om naar het Noordelijk deel van Nicosia te kijken en het Noordelijk deel van het land. In de verte zien we de bergen die Nicosia afschermen van de zee. Op de bergwand is provocerend een Turkse vlag en de vlag van de door geen enkel land erkende Turkse Republiek Noord-Cyprus (zie apart artikel).

Om 4 uur wordt onze nieuwe huurauto bij het hotel afgeleverd. Met deze auto mogen we ook de scheidslijn tussen Noord- en Zuid oversteken en zijn we ook verzekerd.

De volgende dag gaan we ook inderdaad die kant op. Onze Garmin navigatie leidt ons eerst naar een check-point, waar je alleen te voet over kunt steken. We moeten 4 km westwaarts. Door de Grieks-Cyprioten worden we vrij snel doorgewuifd richting de Turkse grenspost. Daar moeten we uit de auto en bij een loket onze papieren laten controleren. We krijgen een visum op een formuliertje gestempeld, dat we zelf moeten invullen. Onze gegevens worden geregistreerd. De situatie doet ons terugdenken aan de scheiding tussen Oost- en West Berlijn tot 1989.

Dan kunnen we doorrijden naar het havenplaatsje Girne aan de noordkust.
 Het is een schilderachtig stadje aan een prachtige haven met een kasteel dat uit 13e eeuw dateert en door de Lusignan koningen (een kruisvaardersgeslacht) en later door Venetianen en Byzantijnen en Ottomanen werd vergroot. We lunchen aan de haven en gaan dan verder naar Belpais, een dorpje in de bergen. Belpais is een verbastering van Abbaye de la Paix (abdij van de vrede). Hier was vanaf de 13e eeuw een Augustijner klooster. Toen de Ottomanen in de 16e eeuw kwamen werden de Augustijnen verjaagd en werd het een Oosters-Orthodox klooster. Nu is het een ruïne met een prachtig uitzicht.

Tenslotte gaan we naar het St Hilarion kasteel, eveneens in de bergen. Dit is ook een kruisridderskasteel in het Kyreniagebergte. Oorspronkelijk een klooster, maar vanwege de strategische ligging in de 11e eeuw al snel een kasteel ter verdediging tegen Arabische piraten. De weg erheen voert door Turks militair gebied, waar ook druk geoefend wordt, getuige het geweervuur dat we regelmatig horen. Vanaf de parkeerplaats is het een flinke klim naar boven naar de drie delen van de vesting. Wij komen tot het tweede niveau. Dan rijden we weer terug naar Nicosia. De grensovergang gaat nu wat vlotter.

Vandaag 1 mei zijn we te voet de grens overgestoken,, die ook Nicosia in tweeën deelt. Een Grieks deel in het Zuiden en een Turks deel in het Noorden. De overgang ligt midden in een winkelstraat. Na de Griekse post kom je in een stuk bufferzone, met leegstaande en dichtgetimmerde huizen. Vervolgens bij de Turkse post, waar we weer een dagvisum krijgen. het Turkse deel van de stad is een stuk armoediger. Het lijkt alsof je dertig jaar terug in de tijd stapt. De stad is hier veel minder goed onderhouden. Er zijn veel marktkraampjes met goedkope kleding. Het mooiste is de Buyuk Han, een Ottomaans logies voor handelslieden, dat recent is gerenoveerd en nu winkels en restaurantjes herbergt. Ook de Sulimeye moskee, die tot in de 16e eeuw een katholieke kerk was, is mooi om te zien. We lunchen in de Buyuk Han en gaan dan weer terug. Inmiddels is het geweldig druk geworden in de stad en bij de grenspost staan lange rijen. Het is 1 mei en iedereen heeft een vrije dag.

Morgen gaan we weer naar huis.