Eddy en Erik op Reis

We zijn inmiddels weer veilig en wel terug in Rotterdam en kijken terug op een intensieve en mooie reis door Japan. Onze laatste week zijn we vooral in Tokio geweest, de drukke en enorme hoofdstad van Japan. Er wonen in het metropolitatane gebied ruim 14 miljoen mensen. In Groot-Tokio, de hoofdstedelijke regio wonen ruim 41 miljoen mensen! De stad Tokio bestaat niet (meer). Die is vervangen door 23 speciale wijken met de status van gemeente.

We worden dinsdag wakker met regen. Het is rustig bij het ontbijt. We schrappen het programma voor vanochtend en besluiten naar een museum te gaan. Het museum van onze voorkeur, het Suntory Art Center is helaas gesloten op dinsdagen. Dan onze tweede keus Sumida Hukasai museum, gewijd aan de 18^e eeuwse Japanse graficus Katsushika Hukasai (1760-1849). We gaan eerst koffie drinken in de buurt van het hotel. Het is een behoorlijk lange reis van 45 minuten naar het museum. Het gebouw is prachtig van architectuur, dat moet gezegd, maar de tentoonstelling valt bitter tegen. Er zijn maar twee zalen op de 4^e etage beschikbaar. In de ene zijn schetsboeken van Hukasai te zien en een panorama van zijn hand. De tweede zaal gaat over de kunstenaar zelf en daar hangen alleen reproducties en is het atelier van Hukasai nagebouwd. De derde etage is gesloten vanwege wisseling van tentoonstelling en verder is er niks. Binnen een half uur staan we weer buiten in de regen.

We nemen de JR trein terug naar Shinjuku. Daar zien we in de regen de 3D kat weer. We lunchen om de hoek in een “Italiaanse Fast Food” (Saizarina). Ik ga met de metro naar Harajuku, naar de Nike Store. Daar scoor ik een Tokyo T-shirt. Dan neem ik de JR trein naar het Japan National Stadium, waar in 2021 de wegens Covid uitgestelde Olympische Spelen werden gehouden. Helaas zijn de stadiontours alleen in de ochtend en het stadion is verder hermetisch afgesloten. Het ontwerp is aan de buitenkant toch wel interessant, vanwege de groene (met planten gevulde) gevel. Op de muur van het stadion hangen plaquettes met de namen van alle medaille winnaars, ook vele Nederlandse, zoals Harrie Lavreysen en Annemiek van Vleuten.

’s Avonds eten we bij Tsunahachi Tempura restaurant in de buurt van het hotel. Een oase van rust in dit luidruchtige deel van de stad Heerlijk gegeten en redelijk geprijsd.

Woensdagochtend nemen we de metro naar Ginza. Daar gaan we een kijkje nemen bij BIC Camera, een soort Mediamarkt, maar dan in Japan. Ze hebben veel, erg veel. Maar niet echt veel, dat ook niet in Nederland te koop is. Een paar merken ken ik niet in Nederland: Regza televisie bijvoorbeeld. Of SJ Cam en Insta360.

Het regent nog steeds en we lopen naar Sony Park. We verwachten daar een showroom met de nieuwste Sony producten, maar dat valt tegen. Het is een game-hal, een ruimte met videoschermen en luide muziek en tenslotte een ruimte waar je filmmuziek kunt luisteren op  een koptelefoon. 

We lopen door naar de Kubika-za. Dit is een traditioneel theater waar traditionele Kabiko toneelvoorstellingen worden opgevoerd. Zo’n voorstelling duurt bijna 5 uur. Maar je kunt ook kaartjes kopen voor 1 bedrijf. We kiezen voor het 4^e bedrijf dat om 14.44 begint en 20 minuten duurt. Maar het is nog maar 12 uur. We gaan lunchen bij warenhuis Mitsokoshi. Dit is een van de grote warenhuizen van Tokyo en Japan. De geschiedenis gaat terug tot 1673 toen ze nog kimono’s aan huis verkochten. Het hoofdfiliaal in Ginza is in neo-renaissance stijl opgetrokken en bestaat uit twee gebouwen: een met herenmode en een met damesmode.

De theatervoorstelling is een spectakel met veel spelers, dans en zang. Aan de rechterkant zitten drie snaarspelers en 4 zangers. De hoofdrolspelers zijn wit opgemaakt en traditioneel gekleed. De figuranten en dansers zien er ook prachtig uit. Er komt ook nog een draak aan te pas. Twintig minuten zijn snel om.

Ik koop op de terugweg nog Japans ondergoed – TooT – bij het chique warenhuis Isetan. Isetan is ook een groots warenhuis met hoofdvestiging in Shinjuku. De zaak is in 1886 opgericht ook als een kimono-stoffenwinkel. In 1924, na de grote Kanto aardbeving werd het een warenhuis. Het oudste gebouw heeft 9 etages (waarvan 4 ondergronds) met voornamelijk vrouwenmode. Het herengebouw is kleiner, maar beslaat toch ook 7 etages.

’s Avonds eten we bij een Kaiseki restaurant met michelin-ster. De zaak heet Tenoshima en is gevestigd in de buurt van Minami Aoyama, niet ver van het Meiji-Jinga park. Chef Ryohei Hayashi, afkomstig uit Marugame (Kagawa prefectuur) runt met drie man in de keuken een klein restaurant (18 couverts) op de tweede etage van een zeer anoniem gebouw. We liepen er een paar keer langs voor we in de gaten hadden waar het was. We zitten aan de bar, tegenover de chef, die een heerlijk 9 gangendiner heeft samengesteld. We nemen het wijnarrangement, een mix van sake en druivenwijnen.

Donderdag schijnt eindelijk de zon tussen de wolken door en is het warm. We nemen de JR trein naar Yokohama. Het is nog even zoeken op het grote Shinjuku station, maar we vinden het goede perron. De treinen zijn vertraagd vandaag en dat is uitzonderlijk in Japan. Vijf minuten slechts, maar het zorgt voor grote drukte op de perrons. En in de trein. We staan bij vertrek dicht opeen gepakt, maar gelukkig wordt het steeds rustiger naarmate we dichter bij Yokohama komen. Het is maar een rit van 35 minuten.

In Yokohama nemen we de metro naar Motomachi. Vier haltes op wat wellicht de kortste lijn van Japan is. Na vijf haltes is het eindpunt bereikt. In Motomachi gaan we naar het Harbour View Park, vanwaar er een mooi uitzicht is op de haven. Yokohama was een van de vier havens (naast Hakodate, Nagasaki en Shimoda), die vanaf 1865 door buitenlandse schepen mochten worden bezocht voor handel. In de jaren ’60 van de 20^e eeuw was Yokohama enige tijd de grootste haven ter wereld, tot het werd ingehaald door Rotterdam. Het was ook de haven waar mijn vader in de zestiger jaren een aantal malen Japan aandeed met schepen van de Wijklijn. 

Van het park en het uitzicht nemen we de bus naar China Town. Yokohama heeft een grote Chinese gemeenschap. Groter dan die van Kobe en Nagasaki. De geschiedenis gaat terug tot 1859 toen Japan zich opende naar de wereld. Chinese migranten kwamen met Amerikaanse en Britse rederijen en handelsfirma’s mee. In 1871 sloten Japan en China een handelsverdrag, wat de Chinese aanwezigheid in Yokohama verder bevorderde. Na de grote aardbeving van 1923 gingen veel Chinezen terug naar China en degenen, die bleven legden zich toe op de horeca. In de Chinees-Japanse oorlog tussen 1937 en 1945 stagneerde de groei van China Town, maar na de oorlog begon de bloei weer.

We lopen door de hoofdstraat met veel restaurants en winkeltjes. Wij gaan er ook lunchen en het eten is heerlijk. Na de lunch nemen we de bus naar de Landmark Tower. Dit kantoorgebouw en winkelcentrum is 269 meter hoog en heeft een uitkijkplatform. Het biedt een nog weidser overzicht over de haven van Yokohama.

Na de toren gaan we terug naar het station en nemen de trein terug naar Shinjuku. De trein is nu veel rustiger en we kunnen ruim zitten. 

’s Avonds eten we in de “Golden Gai”, een buurtje achter ons hotel met houten huisjes, waarin talloze kleine bars en restaurantjes zijn gevestigd.  We drinken er een biertje en bestellen er wat snacks bij. 

Daarna lopen we naar de gay wijk van Shinjuku. Onderweg drinken we koffie bij Starbucks en dan naar Aiiro, een kleine bar midden in de gaybuurt. Het is nog vroeg en dus niet druk.

Vrijdag doen we wat rustiger aan. We nemen de metro (Shinjuku line) vanaf Shinjuku Sanchome naar Jimbocho, een wat rustige wijk ten oosten van Shinjuku. We lopen naar een bijzondere koffie zaak, Glitch. Een cafe voor de koffie afficionado. Bezoekers overleggen voor hun bestelling met de verkoper alsof een nieuwe auto aan het uitzoeken zijn. Niet het land, de streek, de boon, maar de individuele koffieboer en brandwijze zijn belangrijk. Je kunt de diverse bonen ook ruiken voor je over gaat tot een bestelling. De koffie wordt door opgieten op een filter gezet. Tussentijds proeft de koffiezetter of de koffie ook echt op smaak is. Je krijgt een kopje en een kannetje per bestelling. In hoeverre dit gedoe echt is, of humbug, durf ik  niet te zeggen. De koffie kost wel ¥2000 (~ €12) per kopje. De smaak is prima.

Vervolgens lopen we de wijk in. Niet zo rustig als we hadden gehoopt, maar wel bijzonder vanwege de vele boekhandels en antiquariaten. Sommigen hebben de boekenkasten op straat staan. Vervolgens gaan we curry eten bij Bondi, naar verluidt de eerste Indiase curry zaak in Tokio.

In de middag neem ik nog de metro naar het Metropolitan Government Building van Tokyo. Dit kolosale gebouw heeft twee torens van 243 meter hoog met elk een uitzicht. Ik bezoek beide. Het uitzicht verschilt, maar niet heel erg veel. Het is gratis en redelijk rustig, terwijl het uitzicht minstens zo goed is als op de commerciële uitzichttorens als Shibuya, Sky Tree en Rippongi Hills en zeker beter dan de Tokyo Tower. Er is op beide torens een café en een winkel. In de zuidelijke toren staat een vleugel, die door vaardige bezoekers bespeeld wordt.

Zaterdag staan we om 7:15 uur op. Na het ontbijt gaan we om 8:05 op weg naar het station Shinjuku. Dat is niet ver lopen, maar het station zit nogal ingewikkeld in elkaar, dus ruimen we wat zoektijd in. Het valt mee en binnen een half uur staan we op het perron. We moeten nog 50 minuten wachten voor vertrek van de Narita Express. Die gaat om 9:05 en doet er 1 uur en 25 minuten over naar Terminal 1 van luchthaven Narita. De formaliteiten verlopen vlot. De bagage-afgifte, de paspoortcontrole en de veiligheidscontrole. Dan hebben we nog een uur tot het instappen begint. We maken ons laatste contante geld op en het saldo op onze Suica OV-kaart (dat je ook in winkels kunt besteden).

De vlucht met KLM gaat via de Noordpool en niet via Centraal Azië, zoals op de heenvlucht. Dat heeft uiteraard te maken met de Israëlische aanval op Iran eergisteren en de reactie daarop. Daarom is de vluchttijd nog een half uur langer. We vertrekken om 12:35 en komen 13 en 35 minuten later op Schiphol aan (19:25 CEST). 

Op Schiphol is de paspoortcontrole overbelast en moeten we een lange omweg maken via aankomsthal 3. De bagage komt snel en de trein naar Rotterdam staat klaar om te vertrekken op het station. We nemen een Bolt taxi vanaf Rotterdam Centraal en zijn om 21:20 uur zeer moe, maar voldaan weer thuis.