Eddy en Erik op Reis

Na drie weken hebben we de Big Five compleet. Dat waren in de 19e eeuw traditioneel de moeilijkste dieren om te bejagen. In deze tijd zijn dit de grootste trofeeën om op safari gezien te hebben. Olifant, Neushoorn, Buffel en Leeuw hadden we al gezien, maar nu hebben we ook het Luipaard gevonden. Luipaarden zijn lastig te vinden. Ze zijn erg schuw en hebben jou allang gezien voor je hen ziet. Bovendien leven ze alleen en zitten ze vaak op een boomtak te loeren. Toch is het gelukt om tijd
ens een Game Drive een luipaard te vinden. Het gebeurde afgelopen zaterdag in het Moreni Game Reserve ten noorden van Maun. We logeerden in het Khwai Guest House, te bereiken na een drie uur durende rit over hobbelige zandwegen, dwars door savannen en bossen. Het Khwai Guest House is “in the middle of nowhere”, maar toch is hier een klein dorpje met houten hutjes. Het Guest House zelf bestaat uit een centraal gebouw met een open restaurant en een 5-tal chalets. Het is stijlvol ingericht, maar aan alles merk je dat je in de bush zit. De energie krijgen we van zonnecellen en het water wordt door zonnecollectoren verwarmd. ’s avonds is er alleen Bush TV: met z’n allen rond het kampvuur.

Het luipaard kregen te zien tijdens een drie uur durende game drive. Vanaf 16 uur gingen we op pad en tegen 17.30 werd het dier gespot. Hij zat op een tak in de boom. Na een tijdje kwam hij uit de boom en ging aan de wandel. Hij liep langs onze safari-truck, maar keek langs ons heen alsof we er niet waren. Zolang je in het voertuig blijft herkennen de dieren je niet, maar je mag niet gaan staan of armen of benen uitsteken, want dan hebben ze door dat er mensen aanwezig zijn. onze gids/chauffeur volgt het luipaard een tijdje, zodat we volop gelegenheid hebben tot foto’s en filmen. Na 10 minuten vind de gids het genoeg en laten we deze mooie kat met rust. Het is een geweldige ervaring.

De ochtend game drive de ochten erop is minder spectaculair, maar ook dan zien we weer “nieuwe” dieren, zoals de waterbok (met de karakteristiek “WC-bril” op zijn achterwerk), de Tsesebe-antilope (Lierantilope), de Litschwie waterbokken, marabous en een Afrikaanse visarend. Als klap op de vuurpijl zien we door het gebladerte heen nog twee luipaardwelpen weglopen.

Op dinsdag hebben we vanuit Maun een Mokoro tour gemaakt door de Okavango delta. Een mokoro is een soort punter, waarmee je door de ondiepe wateren van de Delta wordt gevaren. De Mokoro’s werden oorspronkelijk van boomstammen van de Kigeliaboom gemaakt, maar dat mag niet meer. Nu zijn ze van polyester. Een punteraar staat op de achtersteven en houdt de boot in evenwicht en wij zitten met z’n tweeën op zitjes in het bootje. In de delta is het volkomen stil. Je hoort alleen het ruisen van het riet en het kabbelen van het water. De punteraar of poler is ook onze gids en vertelt zo nu en dan wat er te zien is. Zo staat er ineens een groep zebra’s voor ons in het water. In anderhalf uur varen we door kanaaltjes door het riet naar een eiland. Daar beginnen we aan een 2,5 uur durende natuurwandeling. We zien verschillende planten en bomen, zoals de Lead Wood (in Afrikaans Hardekool ) en palmbomen. Onze gids Ronnie vertelt hoe de plaatselijke bevolking daar palmwijn uit haalt. We zien ook dieren: olifanten, giraffes, zebra’s, gnoes en nijlpaarden. We zien ook sporen van leeuwen, maar de koning der dieren zien we (gelukkig) niet in levende lijve. Ronnie heeft een gebreid mutsje op, dat bedoeld is voor de kerst (rendierhoorntjes en een rode neus). De zon staat op z’n hoogst – het is al twaalf uur – en er is geen enkele schaduw. We zijn bekaf als de wandeling voorbij is en de lunch kan worden gebruikt onder de schaduw van een Lead wood boom. Na de lunch varen we weer terug.

De volgende dag rijden we van Maun naar Ghanzi in de Kalahari-woestijn.Het is eigenlijk geen woestijn maar een halfwoestijn, omdat het er veel meer regent dan in woestijngebieden. Het is ook overal groen. Er groeit gras, maar ook struiken en bomen. Hier en daar zijn er ook meren en riviertjes. In de Tswana taal betekent Kalahari “grote dorst”. Het is er wel erg leeg. We komen hooguit 3 of 4 dorpjes tegen over een rit van 300km. We komen langs twee checkpoints, waar we op levensmiddelen worden gecontroleerd en door een ontsmettingsbad moeten met de schoenen en de auto. Na 3 uur komen we in Ghanzi aan. Ghanzi is voor Botswaanse begrippen een stad en een regionaal centrum met vooral veel supermarkten en goedkope kledingwinkels. De middag brengen we luierend aan het zwembad door. We gaan er ook in, maar het is wel erg koud. Niet te koud om wat baantjes te kunnen trekken.

Woensdag gaan we  op weg richting de grens met Namibië. Kort voor de grens in Charles Hill maken we onze laatste Pula’s op aan diesel en we gaan op de Botswaanse grenspost af. Daar moeten we weer een formulier invullen krijgen we een uitreisstempel. Zowel in Namibië als in Botswana zijn ze dol op registraties en formulieren. In elk reservaat, hotel of controlepost moet je invullen wie je bent waar je vandaan komt en waarheen je reist en met welke auto. Wat ze allemaal met die informatie doen? We rijden vervolgens een stukje niemandsland door naar de Namibische grenspost. Hier weer een formulier invullen en stempeltjes in het paspoort. Dan kunnen we Namibië in.

De klok kan een uur terug. We rijden zo’n 20 km door en we komen bij Kalahari Bush Breaks aan. Het is dan 10.15 uur.  Dit is een kleine lodge in de Kalahari woestijn, die bestaat uit een een hoofdgebouw, een aantal huisjes en een camping. Ons huisje is prima van grootte en inrichting en we hebben een ongehinderd uitzicht over de Kalahari. We lunchen om 12 uur en luieren nog wat in de namiddag. Om half drie gaan we de 4×4 trail rijden. Dit is een parcours rond de lodge via onverharde paden met veel stenen, kuilen en zanderige gedeelten. Het is 22km lang en neemt ruim 2 uur in beslag. Tegen het einde van de trail komen we zebra’s, kudu’s, waterbucks, wrattenzwijn, struisvogels en gemsbokken tegen.

We zijn nu weer in Windhoek, waar we onze reis begonnen. We logeren hier in relatieve luxe in het Windhoek Hilton. Vandaag vrijdag hebben we de stad verkend. Het beroemdste gebouw van de stad is de Lutherse kerk, die begin van de vorige eeuw hier in Jugendstil is gebouwd. De glas-in-lood ramen zijn een geschenk van keizer Wilhelm II. De kerkbijbel van de keizerin. Naast de kerk staat het immense museum voor de onafhankelijkheid met een groot standbeeld van de eerste president en vader van de natie Sam Nujoma ervoor. WE bezoeken het museum, dat naast een overzicht van de geschiedenis ook een mooi uitzicht over de stad biedt. Naast het museum staat het oudste gebouw van Windhoek, Die Feste. DAt is een vesting waar het eerste Duitse garnizoen werd gelegerd in 1889.

’s middags brengen we nog een bezoekje aan het spoorwegmuseum van TransNib. Het stelt niet zoveel voor. Voor spoorweg parafenalia zoals uniformen, dienstregelingen, treinkaartjes, en tijd-weg-diagrammen. Op het plein ervoor staan twee locomotieven. Het gebouw is overingens nog een werkend station met loket en perrons. Er komen niet zoveel treinen.

Morgen vertrekken we weer naar Nederland. Onze vlucht is om 16.15 en rond 6 uur ’s ochtends landen we op Schiphol.